http://360vr.com/2011/06/22-discovery-flight-deck-opf_6236/index.html
حتما ببينين زيباست...
بسیاری از منجمان آماتور معتقدند که ماه بدر بسیار زیبا و رمانتیک است. ماه شب چهاده در تمام طول شب قابل مشاهده بوده و در پایان شب در حوالی زمان طلوع آفتاب، غروب می کند.هیچکدام از سایر فازهای ماه چنین خصوصیتی ندارند.چون ماه شب چهارده دقیقا در قسمت مخالف خورشید در آسمان قرار دارد این موقعیت خاص ماه گهگاه سبب به وجود آمدن پدیده ی خسوف یا ماه گرفتگی می شود که در نجوم آماتوری اهمیت ویژه ای دارد.خسوف 25 خرداد ماه سال جاری یکی از نمونه های این پدیده ی زیبا به شمار می رود. که در این مقاله به بررسی آن خواهیم پرداخت.
شرط ایجاد خسوف
همانطور که می دانیم دایره البروج و مدار ماه به دور زمین، بر هم منطبق نبوده و دارای زاویه ی 5 درجه و 9 دقیقه ای از هم می باشند. این عامل سبب می شود که در هر ماه قمری یک کسوف و یک خسوف رخ ندهد. به عبارت دیگر زمانی کسوف و خسوف اتفاق می افتد که ماه و خورشید در نزدیکی نقاط گره ی مدار بین دایره البروج و مدار ماه قرار داشته باشند.
خسوف 25 خرداد ماه
اولین خسوفی که در سال 1390 رخ خواهد داد زمانی است که ماه درحوالی گره ی مداری است کهدر محدوده ی صورت فلکی حوا(مار افسای) قرار دارد در حالی که خورشید با جدایی زاویه ای180 درجه ای، در حوالی گره ی مداری می باشد که در محدوده ی صورت فلکی ثور است.
Credit: ISS Expedition 28, STS-134, NASA
این تصویر درخشان از نمای شب از مدارپیمای فضایی شاتل، اندیور، که برای آخرین بار در ایستگاه فضایی بین المللی پهلو گرفت ، در 28 ماه می گرفته شد.
در این تصویر که از ارتفاع 350 کیلومتری بالای زمین گرفته شده، مخزن بار اندیور بواسطه برخورد با سایه ی زمین در فضا با سرعت 27000 مایل در ساعت، کاملا نورانی شده است.
در بالای تصویر، اندام های مفصلی مربوط به بازوی رباتیک ایستگاه بنام Dextre به رنگ تیره دیده میشود. حرکت، همزمان با نوردهی طولانی مدت باعث ایجاد شعاع های نور در پس زمینه پرستاره شده و در سیاره تاریک زیرین چراغ های شهر به چشم می خورد. اندیور پس از اتمام ماموریت 16 روزه خود برای آخرین بار در مرکز فضایی کندی در ساعت های اولیه صبح روز یکم ژوئن در تاریکی به زمین نشست.
بعدازظهر یکشنبه 21 آذر، سه فوران عظیم در خورشید اتفاق افتاد که ابرهایی از ذرات پرانرژی را به فضا پرتاب کرد. این سه فوران که در کمتر از 4 ساعت در سه ناحیه مختلف از خورشید روی داد، برای زمین خطرساز نیستند.
براي مشاهده به ادامه مطلب مراجعه كنيد:
اگر شما مسوول یک برنامه فضایی بودید و میخواستید برای پروازی تاریخساز، داوطلبی انتخاب کنید، چه میکردید؟ مسوولان اسپیسایکس یک قطعه پنیر گرد لهبرو را بهعنوان نخستین فضانورد خود انتخاب کردند....
چهار موقعیت خورشید در آسمان از گذشته تا کنون برای ایرانیان بسیار پرارزش بوده است. اعتدال بهای ( آغاز فصال بهار و سر زندگی و شادابی )، انقلاب تابستانی ( آغار فصل گرما و طولانیترین روزهای سال )، اعتدال پاییزه ( آغاز فصل پاییز و زردی درختان ) و در آخر انقلاب زمستانی ( آغاز فصل زمستان و به خواب رفتن طبیعت ).
بارش شهابی جوزایی که امسال در 22 و 23 آذر ماه به اوج خود می رسد، غنی ترین بارش شهابی سال است، چندین روز ادامه دارد و انتظار دیدن آذرگوی درآن بعید نیست. علاوه بر این ها، تقریباً از هر نقطه ای از زمین می توانآن را مشاهده کرد.
ستاره شناسان به طور کامل جوزایی ها را نمی شناسند و به عقیده آنان بررسی هایی که به تازگی در مورد این پدیده صورت گرفته، آن را بیش از پیش اسرارآمیز ساخته است...
بیشتر بارش های شهابی از دنباله دار ها سرچشمه می گیرند، اما در مورد جوزایی ها ماجرا چیز دیگری است. این بار مادر، نه یک دنباله دار بلکه جسمی عجیب و سنگی است به نام 3200 Phaethon که ذرات غبارمانند بسیار کوچکی را در فضا می پراکند.
3200 Phaethon در سال 1983 توسط ماهواره IRAS ناسا کشف و در خانواده بزرگ سیارک ها جای گرفت. 3200 Phaethon دم ندارد؛ مدارش از کمربند سیارکی اصلی می گذرد و رنگش هم شبیه رنگ سایر سیارک هاست. در واقع، 3200 Phaethon شباهت زیادی به Pallas از سیارک های کمربند سیارکی، دارد و ممکن است قطعه ای 5 کیلومتری از این توده 544 کیلومتری باشد
به عقیده دانشمندان اگر 3200 Phaethon از سیارک Pallas جدا شده باشد، در این صورت شهاب وار های جوزایی ممکن است بقایای این تجزیه باشند. اما این امر با دانسته های دانشمندان چندان سازگار نیست.
محققان با بررسی دقیق مدارهای شهاب وار های جوزایی، به این نتیجه رسیدند که این شهاب وارها از 3200 Phaethon هنگامی که در نزدیکی خورشید بود، به بیرون رانده شدند نه هنگام جدا شدن آن از Pallas در کمربند سیارکی. مدار3200 Phaethon ، این سیارک را هر 4/1 سال وارد مدار عطارد می کند و به این ترتیب این جرم سنگی در مجاورت گرمای خورشید، فورانی از غبار را به بقایای جریان جوزایی می افزاید.
اما آیا پاسخ، همین است؟
برای آزمایش این فرضیه، محققان به فضاپیماهای دوقلوی STEREO ناسا که برای مطالعه فعالیت خورشید طراحی شدند، روی آوردند. تاج نگارهای تعبیه شده روی STEREO قادرند سیارک ها و دنباله دارهای نزدیک خورشید را تشخیص دهند.
همان طور که در ژوئن 2009 3200 Phaethon را در فاصله 15 قطر خورشیدی ازسطح این ستاره شکار کردند. اتفاقی که پس از آن روی داد، دانشمندان را شگفت زده کرد. 3200 Phaethon به طرز غیر قابل انتظاری می درخشید ! محتمل ترین توجیهی که می شد برای این مسئله ارائه داد، این بود که Phaethonدر پاسخ به درهم شکستن سطح صخره ای اش – از طریق انکسار گرمایی و تجزیه مواد معدنی دارای آب – در اثر گرمای شدید خورشید، ذرات غبار را به بیرون پرتاب کرد. اما مقدار غباری که طی مواجهه با خورشید در سال 2009 پرتاب کرد، تنها 01/0% به جرم جریان جوزایی افزود.
مشخصه هاي بارش شهابي جوزايي امسال
احتمالاً بهترین زمان برای مشاهده این رویداد زیبا 23 آذر ماه، بین نیمه شب تا طلوع خورشید است. زمانی که ماه خود را از دیده ها پنهان می کند و دوپیکر بر فراز چشمان رصدگران پیداست و سخاوتمندانه شهاب های پرفروغش را در آسمان پرستاره می پراکند.
طلوع ماه در روز 23 آذرماه 11:51 و غروب آن 00:45 24 آذر است لذا بهترين زمان بارش شهابي جوزايي از 00:45 تا طلوع آفتاب مي باشد كه پيش بيني مي شود در رصدگاه هاي تاريك شاهد بارشي با شكوه با حدود 120 شهاب در ساعت باشيم.
این رویداد زیبای آسمانی را از دست ندهید...
روسیه در حال ساخت یک هتل فضایی است که قرار است تا سال 2013 ساخت آن به اتمام برسد و از سال 2016 آماده پذیرایی از مسافران سفرهای فضایی شود.
شرکت "فناوریهای مداری" (Orbital Tehcnologies) روسیه مسئول ساخت پروژه یک هتل فضایی است که می تواند هم در عرصه علمی و هم در عرصه گردشگری فضایی به یک پایگاه مهم تبدیل شود. ساخت این هتل به مساحت 20 متر مربع که قرار است در مدار قرار بگیرد در سال 2013 تمام می شود و از پایان سال 2015 و یا آغاز سال 2016 آماده ارائه خدمات به گردشگران فضایی خواهد بود.
این هتل از 4 کابین تشکیل شده و گنجایش نگهداری از 7 نفر را دارد. کپسول فضایی سایوز در آینده مسافران را به این هتل که "ایستگاه فضایی تجاری" (CSS) نام دارد منتقل خواهد کرد.
براساس گزارش eWorld post، ناوهای باری Progress ، غذا و سایر مایحتاج مورد نیاز را به این هتل حمل خواهد کرد.
چینی ها در ادامه برنامه های هدفمندی که برای سفر به کره ماه طرح ریزی کرده اند، کاوشگر و راکتی را به سوی این کره روانه کردند.
راکت Long March 3C به همراه کاوشگر چانگ-ایی 2 از مرکز پرواز ژیچانگ چین به سوی ماه پرتاب شد و پس از سپری کردن 5 روز برای رسیدن به ماه، کاوشگر را به میان مدار ماه رها خواهد کرد.
چانگ-ایی 2 برای جمع آوری اطلاعات حیاتی برای فرودهای احتمالی آینده بر روی این کره و همچنین به منظور آزمایش کردن تجهیزات و تکنولوژی های جدید مورد استفاده قرار خواهد گرفت. چین اعلام کرده طی ماموریت آینده خود کاوشگر متحرکی را به سطح ماه خواهد فرستاد و همچنین امیدوار است در آینده ای نه چندان دور بتواند انسان را به ماه بازگرداند.
چانگ-ای 2 در ارتفاع 15 کیلومتری از سطح ماه پرواز خواهد کرد تا بتواند از مکانهای مناسب برای فرود کاوشگر ماه بر روی سطح کره تصویربرداری کند. این دومین ماموریت اکتشافی چین به سمت ماه است، اولین ماموریت این کشور در سال 2007 انجام گرفت و فضاپیمای چین در آن ماموریت به مدت 16 ماه قبل از اینکه با ماه برخورد کند، در مدار این کره در حرکت بود.
چین اولین ماموریت انسانی خود به مدار زمین را در سال 2003 ترتیب داد و در پی آن دو ماموریت دیگر را به پایان رساند که آخرین آن در سال 2008 بوده است.
بر اساس گزارش بی بی سی، تا کنون تنها سه کشور به صورت مستقل توانسته اند به فضا انسان بفرستند: چین، روسیه و آمریکا که با توجه به کناره گیری آمریکا از برنامه بازگردادن انسان به ماه، می توان به آینده فعالیتهای چین برای فرستادن فضانوردانش به سطح کره ماه امیدوار بود.
امارات متحده عربي از كشورهايي است كه تلاش وسيعي را براي افزايش درآمد خود در بازار گردشگري آغاز كرده است. در اين راستا فوريه سال 2006 را ميتوان آغاز بلندپروازانهترين گام اين كشور كوچك در راه توسعه صنعت گردشگري خود دانست كه اين گام همان «گردشگري فضايي» است. اين سال آغاز اقدامات بزرگي بود كه امارات متحده عربي در راستاي راهاندازي صنايع خصوصي فضانوردي انجام داد.
از جمله اين فعاليتها اعلام آغاز برنامهريزي براي ساخت يك پايگاه فضايي 265 ميليون دلاري در صحراي راس الخيمه توسط دو شركت اسپيس ادونچر (Space Adventures) و پرادي سيستم (Prodea Systems) است. مثال ديگر از اين فعاليتها شركت خصوصي آربيويجي(RBVG) است. اين شركت به تازگي طي قراردادي با شركت سرمايهگذاريهاي بزرگترين شيخنشين امارات، يعني ابوظبي، حق استفاده از كشتي فضايي اين شركت را واگذار كرده است.
به اين ترتيب، ابوظبي به نمايندگي رسمي پروازهاي اين شركت از خاورميانه دست يافته است و در اين رهگذر مردم امارات متحده نيز مشاركت خود را در اين امر آغاز كردهاند، نميرا سليم يكي از اولين مسافران اين برنامه است كه براي سفر ثبتنام كرده است.
به نوشته «هوافضا»، گردشگري فضايي تنها برنامه دولت امارات در زمينه فناوريهاي فضايي نيست و پرتاب ماهواره دوبي ست - 1 و آمادهسازي ماهواره دوبي ست -2 توسط شيخنشين دوبي و پرتاب ماهواره ياهست-1 (Yahsat-1) توسط ابوظبي نشانگر تلاش گسترده امارات در دستيابي به سطوح عاليتر اين حوزه از فناوري است.
ناسا هزار و 200 نیروی خود را که در برنامه فضایی شاتل مشغول به کار بودند با نزدیکی بازنشستگی شاتلها تعدیل کرد.
برنامه فضایی شاتل از بیش از 20 سال قبل یکی از مهمترین برنامه های ناسا بوده است. اکنون با نزدیکی بازنشستگی شاتلها ناسا هزار و 200 نیروی خود را که بیشتر آنها در بخش برنامه شاتلها کار می کردند تعدیل کرد. آژانس فضایی آمریکا قصد دارد با بازنشسته کردن شاتلها تمرکز خود را بر روی یک سیستم اقتصادی تر برای پروازهای فضایی معطوف کند.
ارزیابیها نشان می دهد که با پایان رسیدن برنامه شاتلها 9 هزار نفر شغل خود را در ناسا از دست خواهند داد.
فاز اول این تعدیل نیرو دو روز پس از تصویب بودجه ناسا از سوی دولت آمریکا آغاز شد. برپایه قانون اختیار دوباره ناسا (NASA Reauthorization Act) که در کنگره به تصویب رسیده است این آژانس فضایی می تواند برای یک سرمایه 19 میلیارد دلاری برنامه ریزی کند. هرچند برای اجرایی شدن این قانون همچنان به امضای باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا نیاز است.
به گفته مقامات ناسا، این بودجه جدید موجب توقف برنامه فضایی شاتلها نخواهد شد بلکه ناسا قصد دارد از این بودجه بر روی پروژه اوریون سرمایه گذاری کند.
اوریون، فضاپیمای نسل جدیدی است که قادر است با استفاده از موشک پرتابگر "آرس- 1" چهار تا 6 فضانورد را به مدار بیرد.
این سیستم جدید حمل و نقل یادآور ماموریتهای آپولو است اما از فناوریهای بسیار پیشرفته تر و مدرنتری بهره می گیرد.
در ماه ژانویه گذشته، اوباما از بازنگری برنامه های فضایی آمریکا خبر داد. رئیس جمهور آمریکا خواهان تکمیل پروژه اوریون شد.
قانون جدیدی که در کنگره آمریکا تصویب شده است برای ناسا سرمایه گذاری تا سقف 4 میلیارد دلار در ساخت یک وسیله حمل و نقل فضایی و سرمایه گذاری تا سقف 7 میلیارد دلار در ایجاد یک موشک پرتابگر را امکانپذیر می کند.
براساس گزارش سی. ان. ان، این قانون همچنین امکان انجام یک ماموریت فضایی شاتل در نیمه سال 2011 را پیش بینی می کند.
آخرین ماموریت شاتلها را شاتل آتلانتیس برای حمل مواد جدید به ایستگاه فضایی بین المللی انجام خواهد داد.
دستکشهای فضایی که نتوانند به خوبی فشار هوای زمین را شبیه سازی کنند می توانند فضانوردان را دچار مشکلی جدی و آزاردهنده کنند که گاه به شکل دردهای شدید و گاه در قالب افتادن ناخن دست آنها آشکار می شوند.
از گذشته گزارشهای متعددی از فضانوردان دریافت شده که در آن به مشکلاتی از قبیل سرانگشتان بسیار سرد، شکسته شدن مداوم ناخنها، دستهای کبود و حتی خونریزی از دستها اشاره شده است.
این در حالی است که مطالعه ای جدید نشان می دهد فضانوردانی که از دستهایی پهن برخوردار باشند بیشتر در معرض از دست دادن ناخنهای دست قرار دارند در حالی که این وضعیت نمی تواند دلیلی برای متوقف شدن راهپیمایی های فضایی یا ماموریتهای فضایی شود. در صورتی که ناخنهای آسیب دیده به لایه داخلی دستکش سائیده شده یا گیر کنند باعث آزار شدید فضانوردان خواهند شد و در عین حال رطوبت بالای درونی دستکشها می تواند منجر به آلودگی باکتریایی ریشه ناخنها شده و دستها را دچار مشکلات جدی کند.بر اساس این مطالعه در بسیاری از موارد دیده شده فشار ثابت بر روی انگشتهای دست در سفرها و ماموریتهای فضایی منجر به دردهای شدید و جدا شدن ناخنهای دست فضانوردان از پایه ناخنها شده است، پدیده ای که تورق ناخنها نامیده می شود. معمولا ناخنها دوباره رشد می کنند اما گاه پس از رشد تغییر شکل شدید یافته اند.
بر اساس گزارش لایو ساینس، سال گذشته ناسا میزبان رقابتی بود که در آن شرکتهای مختلف را به ساخت دستکشهای بهتر و قوی تر تشویق می کرد. دستکشهایی با قدرتی بالا که بتوانند دستهای انسان را از خلا موجود در فضا حفظ کنند. در این رقابت یکی از طرح ها موفق شد جایزه ای 250 هزار دلاری را از ناسا دریافت کند.
گروهی از اخترشناسان در دانشگاه مکس پلانک موفق به ردیابی نشانه هایی از پدیده بلعیده شدن کهکشانهای کوتوله توسط کهکشانهای مارپیچی بزرگ در خارج از محدوده همسایه های کهکشان راه شیری شده اند.
اخترشناسان موفق به ردیابی نشانه هایی از کهکشانهای کوتوله ای شده اند که توسط کهکشانهای مارپیچی بزرگتر بلعیده می شوند. کهکشانهای مارپیچی به این شهرت دارند که با بلعیدن همسایه های کوچک خود رشد می کنند و با وقوع این رویداد کهکشانهای کوتوله به شدت پراکنده و متلاشی می شوند.
تیمی بین المللی از اخترشناسان اکنون توانسته اند نشانه های ویژه ای از این رویداد را در کهکشانهای دور دست و فراتر از همسایه های کیهانی کهکشان راه شیری مشاهده کنند.
این یافته می تواند اطلاعات جدیدی از سیر تکامل کهکشانها در اختیار دانشمندان قرار دهد.
با هضم شدن کهکشانهای کوتوله توسط کهکشانهای عظیم مارپیچی، این کهکشانهای کوچک ساختارهای ریشه مانند و رشته های ستاره ای را به وجود می آورند، رشته های باریک و طولانی از ستاره ها که به واسطه فعالیتهای انبساطی نیروهای کششی به وجود می آیند.
اخترشناسان به مدت چند دهه چنین رویدادهایی را در همسایگی کیهانی کهکشان راه شیری که به گروه های محلی کهکشانی نیز شهرت دارند، مشاهده کرده بودند.
اما گروه های محلی با داشتن تنها سه کهکشان مارپیچی نمونه بسیار کوچکی برای تخمین زدن میزان فراوانی وقوع چنین رویدادی در بخشهای دیگر جهان هستی است.
محققان دانشگاه مکس پلانک بر روی کهکشانهای مارپیچی در فاصله ۵۰ میلیون سال نوری از زمین مطالعه کرده و توانستند برای اولین بار نشانه های بلعیده شدن کهکشانهای کوتوله را توسط کهکشانی مارپیچی و بزرگ در فاصله ای دورتر از گروه های محلی کهکشانها مشاهده کنند.
محققان اکنون در نظر دارند با استفاده از اطلاعلات به دست آمده و با کمک گرفتن از قدرت پیش بینی رایانه ای میزان فراوانی این رویدادهای کیهانی را محاسبه کنند.
این مارپیچ کیهانی فوقالعاده، شکلگیری یک سحابی استثنائی را توسط ستاره خورشیدمانند فرس اعظم دورتا دور ستاره همدم آن در صورت فلکی اسب بالدار نشان میدهد. گرد و غبار کیهانی حاصل از مرگ این ستاره که همراه با همدمش هر 800 سال یکبار به دور یکدیگر میچرخند این تصویر بینظیر را خلق کرده است.
زمانی که ستارگان خورشیدمانند به پایان زندگی خود نزدیک میشوند، لایههای خارجی تشکیلدهنده آنها به شکل گاز و غبار در کهکشان پراکنده میشوند. در این مرحله، یک سحابی سیاره نما تشکیل میشود و پس از چند ده هزار سال، تنها هسته داغ ستاره برجا میماند که به آن کوتوله سفید میگویند. غبار و گاز حاصل از مرگ این ستاره با سرعتی حدود 50هزار کیلومتر در ساعت از آن دور شده و در کهکشان گسترده میشود. طرح مارپیچی به دلیل انتشار گاز و غبار حین گردش ستاره به دور همدمش خلق شده است.
سیارات گازی غول تنها سر زمین های حاوی متان نیستند، بلکه در سطح زمین هم CH4 پیدا میشود.
سیاره غول (GJ 436b) در صورت فلکی اسد یک چیزی کم دارد. شما به گاز های باتلاقی باور دارید؟ برخلاف تصور اخترشناسانی که با استفاده از تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا مشغول مطالعه سیاراتی به اندازه نپتون بودند، سیاره (GJ 436b) مقدار متان (CH4) بسیار کم دارد. این مسئله به چی معنی است؟
واقعیت این است که گاز متان در سطح سیاراتی با این اندازه و دما باید بسیار زیاد باشد، اما اخترشناسان برخلاف نمونه هایی شبیه سازی و پیش بینی های شان 7 هزار بار میزان کمتر در سطح این سیاره کشف نمودند. کمبود متان در سطح این سیاره بسیار عجیب است، زیرا در منظومه شمسی ما تمام سیارات غول گازی پر از متان اند. هیدروژن و کاربن در اتموسفر مشتری، زحل، اورانوس و نپتون به مراتب زیاد است و این اتم ها بصورت طبیعی با هم ترکیب میشوند تا ساده ترین نوع هیدروکربن (CH4) را بسازند.
اخترشناسان دانشگاه مرکزی فلوریدا که مشغول این تحقیق اند میگویند " واقعأ حیران کننده است، ما نمی دانیم همه متان این سیاره کجا رفته؟ یگانه احتمال میتواند تجزیه شدن باشد. یعنی تابش فرابنفش ستاره مادر میتواند متان را به یک نوع پلیمر مانند ایتالین تبدیل کند. بطور مثال اگر پلاستیک را زیر آفتاب بگذارید، تابش فرابنفش پیوند کربن موجود در پلاستیک را می شکند و باعث میگردد تا این کربن بصورت زنجیره شکسته طولانی تخریب شود. ما یک پروسه مشابه را در سیاره (GJ 436b) پیشنهاد کردیم، اتم های هیدروکربن آن از متان انشعاب شده و مقدار باقیمانده آن با هم چسپیده اند تا اتیلن یا هیدروکربن اشباع شده را بسازد (C2H4)
این اخترشناسان گمان میزنند که شاید باد های عمودی قوی در اتموسفر این سیاره مواد را از لایه های داغ و پائین؛ جائیکه کربن مونوکسید زیاد است، جاروب نموده باشد: در این صورت CO جایگزن CH4 شده و یا کاملأ چیز دیگری باعث چنین تغییر شده است.
سیارات گازی غول تنها سر زمین های حاوی متان نیستند، بلکه در سطح زمین هم CH4 پیدا میشود. در زمین متان در معده گاو و بز تولید میشود. همچنین از کف مرداب یا باتلاق ها بصورت حباب بالا می آیند که در حقیقت محصول مواد اورگانیکی است که در اعماق گل و لای باتلاق ها در حال فاسد شدن اند. یعنی در سطح سیارات گازی غول متان یک واکنش معمولی اما در سطح زمین نشانه حیات است.
به همین علت، اخترشناسان از مدت ها قبل برنامه ریزی نموده بودند تا در اتموسفر سیارات دور به اندازه زمین به جستجوی متان باشند. قرار است تلسکوپ فضایی ناسا این گونه سر زمین ها را کشف کند. جریان یا سیالیت متان به همراه اکسیژن میتواند شواهدی دال بر فعالیت بیولوژیکی (زیست شناختی) باشد.
اما اگر اتموسفر سیارات همیشه بر اساس قواعد منظومه شمسی ما عمل نکند چه؟ بدون شک سیاره غول (GJ 436b) یکی از این گونه سر زمین هاست که خلاف قواعد منظومه شمسی ما عمل نموده. بنابرین اخترشناسانی که به جستجو و تحقیق این دنیا مشغول اند باید از سر همه طرح ها و پیش بینی های علم شیمی را باید از سر بنویسند و دوباره طراحی کنند. به گفته آنها سیاره غول GJ 436b هنوز هم برای ما مهم است.
ستارهشناسان با استفاده از تلسکوپ وی.ال.تی رصدخانه جنوبی اروپا در شیلی باریکههای لیزر را به درون جو فرستادهاند تا در آسمان ستاره مصنوعی درست کنند. اما این کار به چه دردی میخورد؟ به گزارش نیوساینتیست، درخشش ایجاد شده به عنوان مرجعی برای تنظیم ابزارهای تصویربرداری رصدخانههای بزرگ به کار میرود و باعث میشود که تصاویری با وضوح عالی و با کیفیت مشابه تلسکوپ فضایی هابل از اجرام فضایی تهیه شود. واقعیت این است که اغتشاشات جو زمین باعث میشود که تصاویر تلسکوپهای زمینی فاقد شفافیت کامل باشند و قدری کدر ثبت شوند، اما این روش به ستارهشناسان کمک میکند که این تاثیرات را از بین ببرند. اخترشناسان با استفاده از لیزر، به اتمهای سدیم موجود در اتمسفر زمین که در حدود 90 کیلومتری بالای سطح زمین قرار گرفته، انرژی میدهند و باعث میشوند که این اتمها نور زردرنگی را منتشر کنند. مقطع پرتوهای لیزر تابیدهشده دایره است، بنابراین از دید تلسکوپ، ستاره زرد رنگ مدوری در ارتفاع 90 کیلومتری تشکیل میشود. اما بر اثر اغتشاشات جوی، این ستاره مصنوعی که ستاره راهنما نیز خوانده میشود، به شکل عجیب و غریبی درمیآید که در هر ثانیه چند صد بار تغییر میکند. از آنجا که دانشمندان میدانن شکل اولیه این ستاره یک دایره است، به کمک دو سیستم اپتیک سازگار یا اپتیک فعال، این تغییر شکل از دایره به وضعیت فعلی را ثبت و با ارسال اطلاعات به یک رایانه فوقسریع، تغییر معکوس آنرا برای بازگشت تصویر به دایره محاسبه میکنند. سپس این تابع معکوس را به آینهای انعطافپذیر در سیستم نوری تلسکوپ ارسال میکنند تا با کجومعوج کردن سطح آینه، ستاره راهنما دوباره به شکل دایره دیده شود و اثر اغتشاشات جوی خنثی گردد. اغلب تلسکوپهای بزرگ زمین از این سیستم بهرهمند هستند و روز به روز بر کیفیت تصاویر آنها افزوده میشود.
| منبع : khabaronline.ir |
یک مطالعه تازه حاکیست که دایناسورها 65 میلیون سال قبل در اثر برخورد حداقل دو سنگ آسمانی به زمین، به جای برخورد فقط یک سنگ، منقرض شدند.
دانشمندان در گذشته محل برخورد یک سنگ عظیم آسمانی در خلیج مکزیک را شناسایی کرده اند و می گویند آن برخورد سرنوشت محتوم دایناسورها را رقم زده است.
اکنون شواهد تازه ای از یک برخورد دیگر، این یکی در اوکراین، کشف شده است.
به این ترتیب این احتمال مطرح می شود که زمین ممکن است هدف اصابت یک رشته شهاب سنگ بزرگ قرار گرفته باشد.
نتایج مطالعه تازه توسط تیمی به سرپرستی پروفسور دیوید جولی از دانشگاه آبردین در نشریه "ژئولوژی" منتشر شده است.
طرح این نظریه برای اولین بار در سال 1980 که دایناسورها در اثر پیامدهای ناشی از برخورد یک شهاب سنگ نابود شده اند، بسیار بحث انگیز بود.
بعدها کشف گودال موسوم به "چیکسولوب" در خلیج مکزیک به عنوان "شاهد قطعی" درست بودن آن نظریه مورد ستایش قرار گرفت.
اکنون براساس مطالعه تازه، کشف یک گودال دیگر در اوکراین حاکیست که دایناسورها در اثر فاجعه ای دوگانه نابود شده اند.
خبر کشف گودال "بولتیش" در اوکراین ابتدا در سال 2002 منتشر شد. با این حال تاکنون معلوم نبود که اهمیت این کشف در ارتباط با انقراض دایناسورها چیست.
در مطالعه جاری، دانشمندان "گرده و هاگ" فسیل گیاهان را در لایه های گلی که در گودال وجود داشت بررسی کردند. آنها دریافتند که بلافاصله پس از برخورد، سرخس ها محل اصابت شهاب سنگ را پوشاندند.
سرخس گیاهی است که توانایی فوق العاده ای برای رشد و نمو پس از وقوع فاجعه در یک محیط دارد. وجود لایه هایی از هاگ سرخس در زمین "نشانگر" خوبی از برخورد شهاب سنگ ها است.
با این حال، کشف غیرمنتظره ای در انتظار دانشمندان بود.
آنها "هاگ سرخس" را همچنین در لایه دیگری، یک متر بالاتر از اولی پیدا کردند. این نشانه برخورد یک شهاب سنگ دیگر در دوره ای اخیرتر است.
کشف لایه دوم نشان می دهد که برخوردهای بولتیش و چیکسولوب به طور همزمان اتفاق نیافتاد، بلکه شهاب سنگ ها به فاصله چند هزار سال از یکدیگر به زمین برخورد کردند که همان فاصله زمانی میان فسیل های دو "هاگ سرخس" است.
پروفسور سایمون کلی از دانشگاه "آزاد" که از نویسندگان این مقاله است گفت: "کاملا ممکن است که در آینده شواهد برخوردهای دیگری را پیدا کنیم."
محققان اکنون فکر می کنند که دایناسورها به جای آنکه در اثر فقط یک برخورد نابود شده باشند، در اثر برخورد یک رشته شهاب سنگ ها در طول چند هزار سال منقرض شده اند.
به سختی می توان حدس زد که چه چیزی باعث آن شهاب باران شد.
پرفسور مونیکا گریدی، کارشناس شهاب سنگ در دانشگاه "آزاد" که در این مطالعه شرکت نداشته است گفت: "یک احتمال آن است که این بارندگی، ناشی از برخورد سنگ هایی در نزدیکی زمین به یکدیگر بوده باشد."
به این معنی که تکه سنگ های ناشی از این برخورد بعدا به زمین افتاده است.
ناسا اخیرا برنامه ای موسوم به "حفاظت فضایی" را راه اندازی کرد. هدف این برنامه زیر نظر داشتن اجرامی که به زمین نزدیک می شوند است تا شاید بتوان راهی برای جلوگیری از برخورد آنها به زمین پیدا کرد.
ستاره شناسان یک منظومه با حداقل پنج سیاره را که دور ستاره ای بسیار شبیه به خورشید می گردند در فاصله 127 سال نوری کشف کرده اند.دانشمندان در دانشگاه ژنو می گویند که این سیارات با سطحی سنگی و یخی، به نپتون شباهت دارند.این اکتشاف نوید دهنده عصر تازه ای در جستجو برای یافتن سیارات در خارج از منظومه شمسی - موسوم به سیارات خارجی - است.اکنون دانشمندان درحال جستجوی نه فقط کرات منفرد، بلکه منظومه های کامل سیاراتی که بتوانند مطالعه و تشریح کنند هستند.این کشف با یک تلسکوپ بسیار حساس در رصدخانه جنوبی اروپایی در شیلی انجام شد.دکتر کریستوف لوواس و تیم او با این تلسکوپ برای شش سال مشغول مطالعه ستاره مرکزی این منظومه بودند تا شاید شاهد جابجایی آن باشند؛ یعنی نشانه هایی از تکان خوردن آن در اثر قدرت جاذبه سیارات اطرافش.این کشمکش ناشی از جاذبه، آشکار کرد که حداقل پنج سیاره، و شاید هم تا 7 سیاره، در اطراف آن می گردند.به نظر می رسد در این منظومه هم مانند منظومه شمسی، فاصله سیارات از ستاره مرکزی الگویی عادی را دنبال می کند.این کشف می تواند روشن کند که منظومه های پیچیده متشکل از سیارات چگونه تشکیل می شوند و حتی جایگاه کره ما در کیهان را نشان دهد.
اين تصوير جديدي نيست و در واقع در هشتم مارس سال ۲۰۰۴ گرفته شده است. اما به احتمال زياد تا به حال آن را نديده ايد، چرا که به نظر مي رسد همين چند روز پيش توسط ناسا منتشر شده است. اين نخستين عکس از کره زمين است که از روي سيارهاي دورتر از ماه گرفته شده. اين عکس را مريخ نورد اسپيريت يک ساعت قبل از طلوع خورشيد از روي سطح مريخ گرفته تا پيشرفتهايمان به ما نشان بدهد که چقدر کوچک هستيم.
آن نقطهي کم رنگ در وسط تصوير ما هستيم. همه ما
تصاوير گرفته شده با رصدخانه ديناميک خورشيدي ناسا، امواج شديدي را نشان مي دهد که از اين زبانه به فضا پراکنده مي شود.کارشناسان مي گويند امواج گاز ناشي از اين انفجار ظرف روزهاي آينده به سپر مغناطيسي محافظ زمين برخورد مي کند و اين برخورد شفق هاي قطبي تماشايي را به وجود مي آورد.به گزارش واحد مرکزي خبر دانشمندان هشدار داده اند در صورتي که يک انفجار بزرگ خورشيدي رخ دهد، ممکن است ماهواره ها از کار بيفتد و شبکه هاي مخابراتي و برق سراسر جهان مختل شود.انفجارهاي خورشيدي زماني رخ مي دهد که ساختارهاي مغناطيسي جو خورشيد ثبات خود را از دست مي دهد و ديگر نمي تواند در جاذبه عظيم خورشيد باقي بماند و ناگهان مانند فنري رها شده و از اطراف آن به فضا منتشر مي شود.مهندس عتيقي، رئيس انجمن نجوم آماتوري در گفت وگو با خراسان درباره ماهيت لکه هاي خورشيد مي گويد: لکه هاي خورشيدي مکان هايي از سطح خورشيد است که وقتي با فيلترهاي ويژه رصد خورشيد به آن ها نگاه مي کنيم، سياه به نظر مي رسد. البته اگر در نظر بگيريم که خورشيد در رديف طيفي G است و رنگ زرد دارد و دماي سطح آن ۵۵۰۰ درجه سانتي گراد يا ۵۷۵۰ کلوين است، دماي اين نقاط (لکه هاي خورشيدي) ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ کلوين کمتر از بقيه سطح خورشيد است. درباره علت پايين بودن دماي سطح لکه هاي خورشيدي نظريه هاي متعددي مطرح شده اما دقيق ترين پاسخي که تاکنون ارائه شده، اين است که به دليل آن که خورشيد به دور خود مي چرخد و سرعت يکنواختي نيز در تمام عرض هاي جغرافيايي ندارد، بنابراين هر چه عرض هاي جغرافيايي را به سمت شمال يا جنوب خورشيد طي کنيم سرعت گردش خورشيد کم و کمتر مي شود. به همين دليل گردش ناموزون خورشيد به دور خودش باعث مي شود که در خطوط ميدان مغناطيسي در اطراف خورشيد با گردش هاي متعددي که خورشيد به دور خود دارد، گره بيفتد و مناطقي از سطح خورشيد بين خطوط قدرتمند مغناطيسي محصور شود. با محصور شدن مناطقي از سطح خورشيد برون داد انرژي از اين مناطق کم مي شود و در نهايت دما حدود ۲ هزار درجه نسبت به سطح خورشيد کاهش پيدا مي کند.لکه هاي خورشيدي از سال ۱۶۱۰ ميلادي يعني زماني که تلسکوپ به خدمت گرفته شد، مورد بررسي منجمان قرار گرفت. اين بررسي ها نشان داد که لکه هاي خورشيدي داراي دوره هاي خاص است. به اين معنا که تعداد لکه ها با گذشت زمان بيشتر مي شود به نحوي که بعد از ۵/۵ سال تعداد لکه ها به حداکثر و پس از ۵/۵ سال دوم به حداقل مي رسد. در مجموع دوره يا سيکل لکه هاي خورشيدي ۲۲ سال است که اين دوره به ۲ دوره ۱۱ ساله تقسيم مي شود و ميزان لکه هاي خورشيدي در طول ۲ دوره ۱۱ ساله همواره با نوساناتي مواجه مي شود.وي ادامه مي دهد: لکه هاي خورشيدي عمر کوتاهي دارد؛ به طوري که عمر آن ها حداکثر ۲ هفته است. نکته جالب توجه اين است که از آن جا که لکه ها اثر ميدان مغناطيسي خورشيد است، به صورت زوج زوج ايجاد مي شود. به طوري که با يکديگر قطبش دارند و مانند آهنربا از ۲ قطب N و S برخوردار هستند. بنابراين قطبش مغناطيسي لکه ها در هر ۲ نيم دوره کاملا مخالف يکديگر است. گفته مي شود که ايرانيان باستان نيز از وجود لکه هاي خورشيدي خبر داشته اند. حال اين سوال مطرح است که در آن زمان ايرانيان چگونه بدون تلسکوپ و فيلترهاي مخصوص رصد خورشيد، پي به وجود اين نکته ها برده اند. اگر چه هنوز پاسخ دقيقي براي اين سوال يافت نشده اما روش هايي از جمله رصد خورشيد در طشت آب در هنگام کسوف يا استفاده از اتاق تاريک که به بوعلي سينا نسبت داده شده است، مي تواند پاسخي براي اين موضوع باشد.وي در پاسخ به اين سوال که لکه هاي خورشيدي چه تاثيري روي کره زمين مي گذارد، مي گويد: ايرانيان قديم اعتقاد داشتند که وقتي لکه هاي خورشيد افزايش پيدا مي کند، کشاورزي رونق مي گيرد. در واقع اين گونه عنوان مي شود که زياد شدن لکه هاي خورشيدي بر سطح خورشيد روي آب و هواي زمين تاثيرگذار است به طوري که وقتي تعداد لکه ها به حداکثر مي رسد، ما شاهد بارندگي هستيم. وي ادامه مي دهد: لکه هاي خورشيدي اغلب در عرض هاي مياني خورشيد ايجاد مي شود و در کنار اين لکه اغلب لکه هاي سفيدي نيز به وجود مي آيد که از آن ها به عنوان شراره هاي خورشيدي ياد مي شود. در واقع آن ميزان از برون داد انرژي خورشيد که امکان خروج از لکه ها را پيدا نکرده است، از شراره هاي خورشيد خارج مي شود و دماي آن ها از سطح خورشيد به مراتب بالاتر است، به طوري که گاه دماي آن ها به بيش از ۱۰ هزار کلوين مي رسد. اين شراره ها در فضا پاشيده مي شود و حداکثر تا ۱۵ هزار کيلومتر (بيش از قطر زمين) ارتفاع دارد.وي اضافه کرد: وقتي تعداد لکه هاي خورشيدي در سطح خورشيد افزايش پيدا مي کند به اين معناست که اتفاقي در سطح خورشيد در حال روي دادن است. اغلب ارتش هاي دنيا به ويژه ارتش آمريکا بررسي بسيار دقيقي از لکه هاي خورشيدي دارند و در واقع ميزان لکه هاي خورشيدي را به طور دائم رصد مي کنند، چرا که با ايجاد اين لکه ها و به دنبال آن ايجاد شراره هاي خورشيد و بادهاي خورشيدي وقتي اين بادها به زمين مي رسد، روي لايه هاي جو تاثير مي گذارد و همين تاثيرگذاري الکترون ها و پروتون ها که تحت عنوان بادخورشيدي در حرکت هستند با ميدان مغناطيسي زمين نوعي در هم کنش ايجاد مي کند و باعث مي شود که اختلالاتي در سيستم هاي مخابراتي و امواج راديويي ايجاد شود. در اين حالت شفق قطبي در قطب شديدتر مي شود.وي اضافه مي کند: در يونوسفر زمين لايه هايي به نام لايه هاي راديويي وجود دارد که بسياري از ارتباطات راديويي کشورها از طريق اين لايه ها انجام مي شود و تماس بادهاي خورشيدي با اين لايه ها باعث ايجاد اثرات مخربي روي ارتباطات راديويي مي شود به طور نمونه امکان شنود راديويي يا جاسوسي را نيز فراهم مي کند.به علاوه بادهاي خورشيدي با القائاتي که در خطوط انتقال نيرو ايجاد مي کنند، باعث افزايش ولتاژ مي شوند و حتي مي توانند يک نيروگاه را از بين ببرند.