پديده‌هاي آسمان خرداد 1389

تاريخ	زمان	رخداد
3شنبه 4خرداد	04:55	ماه در كمترين عرض دايرة البروجي (164/5 درجه)
3شنبه 4 خرداد	23:43	مقارنه ماه و سماك اعزل با جدايي 8/3 درجه
4شنبه 5 خرداد	06:25	عطارد در بيشترين گشيدگي غربي با جدايي1/25درجه از خورشيد
جمعه 7 خرداد	03:37	ماه كامل
جمعه 7 خرداد	05:32	مقارنه ماه و قلب‌العقرب با جدايي1/3درجه
شنبه 8 خرداد	02:38	ماه در پايين‌ترين ميل جنوبي
1شنبه 9 خرداد	22:37	ماه در گره صعودي
5شنبه 13خرداد	21:20	ماه در اوج مداري با فاصله‌ي 404274 هزار كيلومتر از زمين
شنبه 15 خرداد	43: 02	تربيع آخر ماه
2شنبه1۷خرداد	19: 10	ماه در بيش‌ترين عرض دايرةالبروج 232/5 درجه
2شنبه17خرداد	14: 18	مقارنه‌ي مريخ و قلب‌الاسد با جدايي 9/0
3شنبه1۸خرداد	04: 2	مقارنه‌ي مشتري و اورانوس با جدايي 4/0
جمعه 21 خرداد	4:41	مشاهده هلال آخر ماه جمادي الثاني143۱با چشم برهنه مقارنه ماه و خوشه پروين با جدايي 3/2 درجه
شنبه 22 خرداد	34: 11	ماه در بالاترين ميل شمالي (25) درجه
شنبه 22خرداد	45: 15	ماه نو
1شنبه23خرداد	4: 20	مشاهده هلال اول ماه رجب 1431 با چشم برهنه
2شنبه24خرداد	25: 2	ماه در گره نزولي
3شنبه25خرداد	24: 17	ماه در حضيض مداري با فاصله365933 هزار كيلومتري از زمين
شنبه 29خرداد	00: 19	تربيع اول ماه
1شنبه۳۰خرداد	21: 9	ماه در كمترين عرض دايرة البروجي (27/5) ـ درجه
۱شنبه۳۰خرداد	30: 00	اوج بارش شهابي گاما ـ قوس
2شنبه۳۱خرداد	58: 15	خورشيد در انقلاب تابستاني

مثلث قمر، سیاره و ستاره

 شامگاه روز پنجشنبه سی‌ام اردیبهشت ماه ماه نیمه ( تربیع اول )، سیاره مریخ و ستاره‌ی قلب شیر در کنار یکدیگر خواهند بود تا منظره‌ای جالب را برای شما به تصویر بکشند. برای دیدن این مقارنه پس از غروب خورشید و تاریک شدن آسمان می‌توانید در بالای افق غربی آن را مشاهده کنید.

 در این شب آسمان پر از اجرام جالب است. ستاره‌های پلوکس و کاستور در افق غربی در حال غروب و به دنبال آن خوشه‌ی کندوی عسل. کمی بالاتر مقارنه‌ی ماه، قلب شیر و مریخ و پس از آن سیاره دیدنی زحل میزبان شما رصدگران هستند. 

 

 

کشف منشا حیات در یک سیارک

برای اولین بار یک معجون از آب و یخ و مواد آلی، به طور مستقیم بر روی سطح یک سیارک دیده شد. این یافته، نظریه‌ای را تقویت می‌کند که ادعا دارد که منشا آب و حیات بر روی زمین، نه خود سیاره ما که سیارک‌هایی بوده‌اند که در روزهای جوانی زمین با آن برخورد کرده‌اند، و به این ترتیب اخترشناسان هم باید در مورد مدل‌های سنتی خود از نحوه تکامل منظومه شمسی دوباره فکر کنند.

د.

ادامه نوشته

حل معمای ادغام کهکشانها

دانشمندان در آزمایشگاه تحقیقاتی نوال (NRL) پس از مطالعات طولانی مدت معمای ادغام کهکشانها را حل نمودند. از آنجایی که کهکشانها بزرگترین ساختارها در گیتی می باشند، یادگیری هرچه بیشتر درباره شکل گیری آنها کلیدی برای فهم چگونگی کارکرد هستی به شمار می آید.

دکتر فیشر و دکتر روت برگ با استفاده از داده های جدید تلسکوپ 8 متری جنوب جمینی (Gemini-South) واقع در شیلی به همراه نتایج اولیه به دست آمده از تلسکوپ 10 متری W.M.Keck و تلسکوپ 2/2 متری دانشگاه هاوایی و همچنین داده های آرشیوی تلسکوپ فضایی هابل مشکل را حل نمودند. آنها مقاله ای در رابطه با یافته های تحقیقاتی خود مبنی بر تکامل کهکشانها در ژورنال اخترفیزیک (Astrophysical Journal) به چاپ رساندند که پرده از این معمای بزرگ برداشت.

 روت برگ چنین شرح می دهد: کهکشانها در هستی کلاً به دو صورت دیده می شوند. یکی به صورت مارپیچی شبیه کهکشان خودمان و یکی به صورت بیضی که در آن ستاره ها در مدارهای تصادفی حرکت می کنند. بزرگترین کهکشانها در گیتی به صورت کهکشانهای بیضوی بوده و برای فهم اینکه هستی در 15 میلیارد سال گذشته چگونه شکل گرفته اول بایست چگونگی شکل گیری این کهکشان ها را فهمید.

 

تلسکوپ 2.2 متری دانشگاه هاوایی

 

تئوریهای بسیار قدیمی براین استوار بوده است که کهکشانهای مارپیچی باهم ادغام شده و کهکشانهای بیضی را در جهان به وجود می آورند. کهکشانهای مارپیچی دارای مقادیر معنی داری گاز هیدروژن سرد می باشند. زمانی که آنها باهم ادغام می شوند الگوی زیبای مارپیچی آنها در هم می ریزد و گاز به ستاره جدیدی منتقل می شود. هرچه مقدار گاز موجود بیشتر باشد، ستاره های بیشتری شکل می گیرد و به همراه آن مقدار زیادی غبار. این غبار توسط ستاره های جوان داغ شده و با موج مادون قرمز تشعشعاتی از خود ساطع می کند.

W. M. Keck-2 10-meter telescope

تا این اواخر دانشمندان تصور می کردند که این کهکشانهای در حال ادغام با درخشش مادون قرمز به اندازه کافی بزرگ و متراکم نیستند تا به عنوان پیش سازه های اکثر کهکشانهای بیضی در جهان تلقی شوند. در واقع مشکل در روش اندازه گیری جرم آنها بود. در متد جایگزین از نور نزدیک مادون قرمز استفاده می شود که به کمک آن حرکات تصادفی ستارگان مسن سنجیده می شود. هرچه حرکات تصادفی بزرگتر باشد میزان جرم موجود بیشتر خواهد بود. استفاده از نور نزدیک مادون قرمز این امکان را فراهم می سازد تا به دورن غبار نفوذ کرده و تا حد امکان بسیاری از ستارگان مسن و قدیمی را مشاهده نمود.

 

 

ترکیب زمانی اتفاق می افتد که کهکشانهای مارپیچی ادغام می شوند، چراکه اکثر گاز آن به مرکز گرانشی سیستم کشیده شده و یک دیسک چرخان را تشکیل می دهد. گاز از این دیسک چرخان به درون دیسک چرخان یک ستاره جوان منتقل می شود که خود این ستاره نیز بسیار درخشان بوده و امواج نزدیک مادون قرمز از خود ساطع می کند. دیسک چرخان ستاره های جوان هم ستارگان مسن را روشن می سازد و هم اینکه اگر ستارگان مسن دارای حرکات تصادفی بسیار کمتری باشند آنها را مشخص می سازد.

The Gemini 8-meter telescope

 روت برگ و فیشر به جای مشاهده حرکات تصادفی ستارگان مسن در طول موج های کوتاهتر، به طور موثری از غبارها برای بلوکه نمودن نور ستاره های جوان استفاده نمودند. نتایج جدید آنها نشان داد که ستارگان مسن در کهکشانهای ادغام یافته دارای حرکات تصادفی بزرگتری هستند و این بدین معنی است که آنها سرانجام کهکشانهای بسیار بزرگ بیضوی خواهند شد.

 گام بعدی در تحقیقات NRL مشاهده مستقیم دیسک های ستاره ای با استفاده از طیف سنجی سه بعدی نور مادون قرمز است. هر ذره یک طیف است و با کمک آن محققان می توانند یک نقشه دوبعدی از حرکات ستاره ای و سن ستاره ها تهیه نمایند. این نقشه به آنها این امکان را می دهد که اندازه، چرخش، میزان درخشش و سن دیسک مرکزی را اندازه گیری نمایند.

 

تصوير: تصوير نوري (چپ) و مادون قرمز (راست) از يك كهكشان ادغام شده داراي درخشش مادون قرمز، ناحيه مركزي در تصوير سمت چپ محو و نامشخص است اما ديسك مركزي در تصوير مادون قرمز (سمت راست) كاملا درخشان بوده و به راحتي قابل رويت است. (اعتبار تصوير: تصوير نوري از تلسكوپ فضايي هابل و تصوير مادون قرمز از تلسكوپ 88 اينچي دانشگاه هاوايي)

انسان‌نمای ژاپنی، پنج سال دیگر در ماه

گامی کوچک برای یک روبات و جهشی بزرگ برای فناوری فضایی: یک شرکت خصوصی ژاپنی تا پنج سال دیگر، نخستین روبات دوپای انسان‌نما را به تنها قمر زمین می‌فرستد تا پرچم ژاپن را در ما به اهتزاز درآورد.

 به نظر می‌رسد علاقه وافر ژاپنی‌ها به روبات‌ها محدود به زمین نمی‌شود ، چرا که آن‌ها تصمیم دارند تا سال 2015 / 1394یک روبات دو پا به ماه بفرستند. البته به نظر می‌رسد مهم‌ترین ماموریت این روبات دو پا تحقق بلندپروازی‌ها و جاه‌طلبی‌های دانشمندان این کشور باشد، چرا که به گفته سایت CrunchGear تنها ماموریت این روبات قرار دادن پرچم ژاپن روی سطح ماه خواهد بود.

 به گزارش پاپ ساینس، قبلا نیز دولت ژاپن از برنامه‌های خود برای فرستادن یک روبات به سطح ماه تا سال 2020 / 1409 خبر داده بود. این کشور تصمیم دارد به فاصله یک دهه بعد از این رویداد، اولین فضانورد خود را نیز به ماه بفرستد. این عملیات قرار است توسط سازمان فعالیت‌های فضایی هیگاشیوساکا در اوزاکا (SOHLA) به انجام برسد.

 سوهلا قبلا در سال 2009 / 1388 میکروماهواره مایدو-1 را به فضا فرستاده بود و بر همین اساس تصمیم دارد روبات دوپای خود را نیز مایدو-کان نام‌گذاری کند.

 شش شرکت خصوصی که ائتلاف SOHLA را تشکیل داده‌اند، تصمیم دارند ده‌ونیم میلیون دلار برای ساخت مایدو-کان هزینه کنند . آن‌ها هم چنین از تخصص آژانس اکتشاف فضایی ژاپن (JAXA) نیز استفاده خواهند کرد . ژاکسا قبلا تصمیم به ساخت روبات‌های دوپا داشت ، اما در سال 2005 / 1384 برنامه‌های خود برای ساخت این روبات‌ها را لغو کرد و ساخت روبات‌های چرخ دار را جایگزین آن کرد.

شاید در صورت هم‌زمانی اجرای این دو پروژه مایدو-کان بتواند از روبات‌های سیار ساخت ژاکسا سواری رایگان بگیرد !

 نیرویوکی یوشیدا یکی از اعضای هیئت مدیره سوهلا در این باره گفت : «روبات‌های انسان‌نما بسیار جالب هستند و همیشه باعث هیجان و شگفتی مردم می‌شوند. اما ما این بار امیدواریم بتوانیم روباتی بسازیم که رویای رفتن به ماه را محقق کند».

 ژاپن همواره برای ساخت روبات‌های انسان‌نما و استفاده از توانایی‌های روبات‌ها طرفداران زیادی داشته است. روبات‌های ساخت این کشور انواع بسیار مختلفی از روبات‌های شبیه‌سازی شده موسوم به robo-clones گرفته تا روبات‌های کنترل شونده توسط ذهن Asimo را در بر می‌گیرند.

 اما به نظر می‌رسد آخرین برنامه‌ها برای ساخت روبات‌های انسان نما و فرستادن آن به فضا بسیار عجیب‌تر از برنامه‌های گذشته باشد که شاید ارزش‌های زیادی برای جلب توجه‌ عمومی داشته باشد، اما از لحاظ علمی ارزش چندانی نداشته باشد و به همین دلیل در مورد اجرای آن تردیدهایی وجود دارد.

 به هر حال اگر این ائتلاف خصوصی روی تصمیم خود پایبند باشد و روبات مایدو-کان را که قادر به حرکت روی سطح ناهموار ماه و آن هم روی دو پای خود است، بسازد؛ آن‌‌گاه می‌توان در مورد این تردیدها تجدیدنظر کرد. البته شاید این روبات ژاپنی بتواند درس‌ها و تجربیات خوبی برای نسخه بعدی روبات ساخت ناسا به نام Robonaut-2 به همراه داشته باشد که قرار است اولین انسان‌نمای ساکن ایستگاه فضایی بین‌المللی باشد

گالیلئو گاليله

خواب هزاران ساله را آشفتن بي‌تاوان نيست.....

بي‌ترس بگو كه زمين مي‌چرخد

بي‌ترس بگو كه خورشيد ثابت است

بگو كه نگفتنت جنايت است و [تاريخ] جانيان را نخواهد بخشيد.

فهرست دنباله دار های قابل رصد در ماه می

این فهرستی از دنباله دار های قابل مشاهده در ماه می می باشد که با کمی تلاش می توانید این دنباله دار ها رو مشاهده کنید.

COMET : C 2009 R 1

دنباله دار c / 2009 r 1 که با تلسکوپ های کوچک آماتوری هم قابل رویت است.

این دنباله دار 3 روز است که به محدوده ی صورت فلکی اسب بالدار ( فرس اعظم ) وارد شده است و تا اواخر این ماه میلادی از این صورت خارج شده و حرکت خودش رو به سمت آندرومدا و مثلث ادامه خواهد داد.

MAY 1^st                    MAY 15^th                    MAY 31^th

Mag : 10.8                  Mag : 9.7                     Mag :7.9

Diam : 46"                          Diam : 55"                         Diam : 1.2

 

http://www.tehranpic.net/images/508zejjvozk7yo4f5t5.gif

COMET : C 2009 K 5

دنباله دار C 2009 K 5 واقع در صورت فلکی قیفاووس، قابل رویت با تلسکوپ های کوچک آماتوری که حرکت خود را به سمت زرافه ادامه خواهد داد.

 

MAY 1^st                    MAY 15^th                    MAY 31^th

Mag : 8.7                   Mag : 9.0                    Mag : 9.5

Diam : 2.0'                          Diam : 1.8'                         Diam : 1.5

 

http://www.tehranpic.net/images/8iqaqtce1nd4lkr1f0dy.gif

COMET : 81 P Wild

دنباله دار 81P WILD در صورت فلکی سنبله با روشنایی و اندازه زاویه ای مناسب که رصد این دنباله دار را با تلسکوپ های کوچک ممکن کرده است.

 

MAY 1^st                    MAY 15^th                    MAY 31^th

Mag : 9.3                   Mag : 9.7                     Mag : 1.3

Diam : 2.0'                          Diam : 1.8'                         Diam : 1.6

 

http://www.tehranpic.net/images/28fccy6u57fp9zxcovzf.gif

COMET : P 2010 H 2 VALES

دنباله دار P 2010 H 2 در صورت فلکی سنبله که رصد آن با تلسکوپ هاس کوچک آماتوری هم ممکن خواهد بود.

 

MAY 1^st                    MAY 15^th                    MAY 31^th

Mag : 11.0                     Mag : 11.1                     Mag : 11.3

Diam : 46"                          Diam : 44"                         Diam : 41

 

http://www.tehranpic.net/images/uwii1ixkuglq336u2dy.gif

COMET : C 2006 W 3 CHRISTENSEN

دنباله دار C 2006 W 3 CHRISTENSEN که برای آن به یک تلسکوپ 6 اینچ نیاز دارید. در حال حاضر در محدوده صورت فلکی قوس یا کماندار قرار دارد.

 

MAY 1^st                    MAY 15^th                    MAY 31^th

Mag : 10.7                    Mag : 10.7                   Mag : 10.7

Diam : 2.6'                          Diam : 2.7'                         Diam : 2.8

 

http://www.tehranpic.net/images/g2373iaoz2oy6o8e9n.gif

COMET : 29 P Schwassmann wachmann

در صورت فلکی خرچنگ یا سرطان که با یک تلسکوپ 8 اینچ در دسترس شما می باشد.

 

MAY 1^st                    MAY 15^th                    MAY 31^th

Mag : 12.0                        Mag : 12.0                        Mag : 12.1

Diam : 1.0'                          Diam : 58"                         Diam : 56

  

http://www.tehranpic.net/images/wklov83huijiib67v0.gif

COMET : 10 P Tempel

در صورت فلکی دلو و قابل رویت با تلسکوپ 8 اینچ.

 

MAY 1^st                    MAY 15^th                    MAY 31^th

Mag : 13.2                    Mag : 12.6                   Mag : 12.0

Diam : 32"                          Diam : 36"                         Diam : 41

 

http://www.tehranpic.net/images/ufhxyr819fpiicacet4.gif

برای دریافت نقشه هر دنباله دار، بر روی لینک زیر هر عکس کلیک کنید.

نابودی بالون چندمیلیون دلاری ناسا

بالون تحقیقاتی سازمان ناسا که تلسکوپی به ارزش ۵ تا ۱۰ میلیون دلار را به همراه داشت طی حادثه ای به یک اتومبیل برخورد کرد و از بین رفت.

بالون فضایی چند میلیون دلاری آژانس فضایی آمریکا هنگام آماده سازی برای پروازدراسترالیا دچار حادثه شد و با یک اتومبیل برخورد کرد و از فاصله ای بسیار نزدیک از کنار تماشاگران این حادثه عبور کرد.

این بالون بسیار بزرگ که حامل تجهیزات بسیار گرانقیمت و حساس علمی بود در هنگام آماده سازی برای پرواز و در زمانی که مخزن آن برای پرواز از هوا پر می شد تحت تاثیر وزش تند و ناگهانی باد قرار گرفت و از طنابهای مهار کننده اش جدا شد.

باد بالون را تا مسافت ۵۰۰ متر به همراه برد و پس از آن بالون قبل از سقوط کردن با یک حصار و سپس با اتومبیل یکی از تماشاچیان حاضر در صحنه برخورد کرد. این بالون در زمان تصادف تلسکوپی به ارزش ۵ تا ۱۰ میلیون دلار را که به منظور کنترل پرتوهای گاما طراحی و ساخته شده بود به همراه داشت.

راوی سود مدیر مرکز پرواز بالون اعلام کرد: تقریبا تمامی محموله ارزشمند بالون در اثر این تصادف از بین رفته است.

به گفته وی با این تصادف نه تنها میلیونها دلارسرمایه به باد رفت بلکه ساعتهای بیشماری که متخصصان برای ساخت این تجهیزات صرف کرده بودند نیز به هدر رفته است.

به گفته سود باد قدرتمندتر از حد انتظار بود و درست در زمانی که بالون در حال پر شدن از هوا بود آن را از زمین کنده و به همراه خود برد و به اتومبیل یکی از حاضران کوبید.

در این میان چندین نفر از تماشاگران نیز برای نجات جان خود دویده و صحنه را ترک کردند.

هدف ناسا از پرتاب این بالون پرواز آن تا ارتفاع ۴۰ کیلومتری بود تا در آن ارتفاع به منظور انجام آزمایشهای فیزیک -اخترشناسی مورد استفاده قرار گیرد. پس از این حادثه پر هزینه، ناسا بار دیگر پرواز بالون مشابهی را در ماه مه آزمایش خواهد کرد.

مریخیها در میان جلبکها پنهان شده اند!/ تلاش ناسا برای یافتن اشکال حیات

جستجو برای یافتن اشکالی از حیات از دهه های قبل مورد توجه قرار داشته است و اکنون به نظر می رسد که در فراسوی رویت بشقاب پرنده ها در آسمان برخی کشورها به خصوص انگلیس، ناسا و اسا در تلاشند به طور جدی اشکال اولیه حیات را در سیارات منظومه شمسی کاوش کنند.

در روزهای اخیر دانشمندان اعلام کردند که یک لایه یخی ترکیبی از آب و عناصر اولیه حیات در روی یکی از بزرگترین شهاب سنگهایی که در نوار بین مریخ و مشتری واقع شده اند پیدا شده است.

نتایج این کشف که در مجله علمی "نیچر" منتشر شد این فرضیه را تقویت می کند که شهاب سنگها می توانند حامل آب و مواد آلی سیاره زمین باشند.

همزمان ناسا نیز خبر داد که در گل و لای گچی آبهای راکد بر روی مریخ فسیلهایی از جلبکها وجود دارند. این گل و لای همانند آن چیزی است که در بستر دریای مدیترانه دیده می شود و قدمتی حدود ۶ میلیون سال دارد. این جلبکها توسط روباتهای مریخ نورد "روح و مریخ" کشف شده اند.

این دو روبات دوقلو از ۴ ژانویه ۲۰۰۴ در روی مریخ هستند.

در حقیقت کاوشگر "فرصت" این کشف را به تازگی در زمان انجام یکی از ماموریتهای خود برای بررسی سولفاتها انجام داده است.

خبر کشف این جلبکها را "ویلیام اشواف" مدیر مرکز مطالعات منشای حیات در دانشگاه کالیفرنیا اعلام کرد و گفت: "فسیلهایی که در این لایه گل و لای پیدا شده اند محتوی ارگانیسمهای بسیار شبیه به جاندارانی مثل فیتوپلانتکتونها و سیانوباکتریها است که در اقیانوسهای زمین زندگی می کنند. تا به این لحظه هیچکس این فرضیه را مورد بررسی قرار نداده است که این گل و لای گچی می تواند محتوی اشکالی از حیات باشد."

به اعتقاد جامعه علمی، نتایج این بررسیها به پیش بینی های خوش بینانه ای منجر می شود.

"جک فامر" محقق دانشگاه ایالت آریزونا در این خصوص اظهار داشت" "ناسا برای جمع آوری بررسی درباره وجود اشکال حیات بر روی مریخ تلاشهایی را آغاز کرده است که پیش از این هرگز سابقه نداشت."

در این میان "ویلیام اشواف" ضمن بزرگداشت اقدامات شایان مینی روباتهای روح و فرصت که ناسا در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۳ آنها را پرتاب کرد اظهار داشت: "باید از این دو روبات به خاطر دانسته هایی که به ما دادند سپاسگزار باشیم.

آنها تصاویر بسیار واضحی را برای ما ارسال کردند که نشان می دهند روی مریخ فضاهای بسیار وسیعی پوشیده از انواع مختلف سولفات وجود دارند که شامل این گل و لای گچی هم می شود. در داخل این گل و لای، فسیلهایی از جلبکهای آبهای راکد وجود دارند."

"استیو اسکوایرز" رئیس جنبه های علمی ماموریت این دو روبات خاطرنشان کرد: "این گل و لای ترکیبی از سولفات کلسیم است که در منطقه وسیعی از مریخ به نام Meridiani Planum قرار دارد."

این محقق ادامه داد: "ما همچنین حضور متان در اتمسفر مریخ را ردیابی کردیم. این نشان می دهد که این اشکال حیات تا به امروز نیز وجود دارند. در حقیقت متان مولکولی است که به سرعت ناپدید می شود و اگر این اتفاق نیفتد به این معنی است که یک منبع بیولوژیکی وجود دارد که این گاز را به طور مداوم تولید می کند."

از سویی دیگر، ناسا حداقل ۳۰ ماموریت را برای بررسی حیات در فضا در دستور کار دارد که شامل آوردن سنگهای مریخی توسط سه ناوفضایی در مدت ۶ سال است.

"استیو اسکوایرز" در خصوص این پروژه توضیح داد: "قبل از هر چیز باید سنگها را به دست آورد و آنها را در یک محل امن در روی مریخ انبار کرد. در مرحله بعد این سنگها را باید به یک ناو فضایی منتقل کرد و آنها را به مدار از پیش تعیین شده رساند.

در پایان، این سنگها را با یک فضاپیمای دیگر به زمین منتقل کرد. این پروژه بسیار دشوار است اما نتایج آن می تواند بسیار مهم باشد."

همچنین ناسا ماموریتهای دیگری هم برای کشف اقیانوسهای زیرزمینی "اروپا" (قمر مشتری) و آتشفشانهای یخی روی "انسلادو" (قمر زحل) دارد. در راستای توسعه این ماموریتها، ناسا نوامبر گذشته تلسکوپ "کپلر" را برای شناسایی حضور سیارات با ابعاد مشابه زمین واقع در کهکشان راه شیری پرتاب کرد.

● اقدامات مشترک با ناسا

سال گذشته واشنگتن و آژانس فضایی اروپا با هدف تقسیم هزینه ها و دانش علمی در کشفیات روی مریخ توافقنامه ای را به نام " joint-Mars-initiative" به امضا رساندند.

در این همکاری مشترک ناسا و اسا، در حال حاضر ۲۸ پروژه مختلف تعریف شده اند که بسیاری از آنها بر روی ردیابی مواد آلی فرازمینی متمرکز کرده اند.

راه رسیدن به مریخ هنوز بسیار طولانی است و در این راه، دانشمندان انتخابی به جز همکاریهای بین الملل مشترک ندارند.

زمين به تدريج براي موجودات فرازميني غيرقابل رصد مي‌شود

انقلاب ديجيتال بر روي زمين احتمال كشف و رديابي اين سياره توسط حيات هوشمند فرازميني را روز به روز كاهش مي‌دهد. سال‌ها پيش، اخترشناس آمريكايي، فرانك دريك، عنوان كرده بود حذف تدريجي روشهاي آنالوگ انتقال داده‌هاي صوتي، تصويري و راداري و جايگزيني آن با روشهاي ديجيتال در نهايت منجر به محو شدن كره زمين از نگاه تلسكوپ‌ها و ردياب‌هاي ماوراي اين سياره خواهد شد. سيگنال‌هايي كه به روش آنالوگ ارسال مي‌شدند به مراتب داراي برد طولاني‌تري بوده و حتي قابليت ارسال به ستارگان دوردست را نيز دارا بودند اما سيگنال‌هاي ديجيتالي ضعيف‌تر بوده و قابليت رديابي از مسافت‌هاي دور را ندارند.

به اميد يافتن حيات فرازميني، دانشمندان پيوسته آسمان را رصد مي‌كنند و انتظار مي‌رود موجودات فرازميني نيز متقابلا چنين كاري را انجام مي‌دهند. اما دريك كه حدود 50 سال پيش موسسه جستجو به دنبال حيات هوشمند فرازميني، موسوم به SETI را بنيان نهاد پيش‌بيني كرده بود كه چنين امكاني با گذشت زمان و جايگزيني روش‌هاي ديجيتالي به تدريج از بين خواهد رفت.

 زمين در گذشته در هاله‌اي از تشعشعات به ضخامت 50 سال نوري قرار داشت كه مخابرات تلويزيوني حدود يك ميليون وات از اين تشعشعات را توليد مي‌كرد. اما امروزه نه تنها سيگنال‌هاي به نسبت ضعيف‌تر ديجيتال قدرت نفوذ كمتري دارند، بلكه ماهواره‌ها نيز عمده سيگنال‌هاي خود را به سمت زمين مي‌فرستند و عملا درصد كمي در فضا پخش مي‌شود. در واقع ميزان تشعشعاتي كه در اثر فعاليت‌هاي بشر بر روي زمين در فضا پراكنده مي‌شود، حدود 2 وات يعني معادل تشعشعات يك تلفن همراه است.

 دريك معتقد بود موجودات فرازميني قطعا جايي در اين جهان وجود دارند ولي ممكن است حتي به فناوري پيشرفته‌تري نسبت به زمين دست يافته باشند.

نپتون، سیاره بزرگی را بلعیده و قمرش را دزدیده است

اين مطلبو خوندم واقعا هنگ كردم :نپتون، سیاره بزرگی را بلعیده و قمرش را دزدیده است .

بابا مرسي نپتونبايد بگيم نپتون شما هم بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــه!!!

بزرگ ‌بودن نپتون علیرغم فاصله زیادش با خورشید، در کنار تشعشعات گرمایی آن و مدار عجیب و غریب قمرش، ‌این فرضیه را به ذهن دانشمندان آورده که شاید نپتون سیاره اصلی را بلعیده و قمر آن را از آن خود کرده است

 به نظر می‌رسد که سیاره نپتون،‌ یک ابرزمین (یک سیاره در حال گردش به دور خورشید که بین 2 تا 10 برابر زمین است) را بلعیده است و قمر آن را هم از آن خود ساخته است. این پدیده می‌تواند دلیل انتشار گرما از سیاره یخ زده نپتون و نیز مدار عجیب و غریب قمر آن، تریتون را روشن کند.

تا همین اواخر، نپتون یک معما بود. غباری که منشا تشکیل آن بوده است، به احتمال زیاد از خورشید جدا شده بوده است. با داشتن موادی بسیار کمیاب، همیشه سوال این بوده که چه طور نپتون و اورانوس،‌ دورترین سیاره‌های منظومه شمسی نسبت به خورشید،‌ این همه بزرگ هستند.

اما اگر آن‌ها زمانی تشکیل شده باشند که خیلی به خورشید نزدیک‌تر بوده‌اند چه؟ در سال 2005/ 1384 گروهی از دانشمندان پیشنهاد کردند که شاید در یک تحول اولیه،‌ سیاره‌های بزرگ در منظومه شمسی تغییر مکان داده باشند. بر اساس فرضیه آن‌ها،‌ اورانوس و نپتون در نزدیکی خورشید شکل گرفته‌اند و بعد با تعویض جا به مرور،‌ به دورتر منتقل شده‌اند.

 بر اساس محاسبات استیون دش در سال 2008/ 1387، ‌در صورت درست بودن این فرضیه،‌ این سیاره‌ها باید در محل تولد خود آن قدر مواد به جای می‌گذاشتند که به اندازه تشکیل سیاره‌ای با حجم دو برابر زمین باشد.

 به گزارش نیوساینتیست، حالا دش و همکارش سیمون پورتر می‌گویند که قمر عجیب نپتون،‌ تریتون،‌ احتمالا زمانی به دور ابرزمین خود می‌گشته است. تریتون از پلوتو بزرگ‌تر است و در جهت مخالف گردش نپتون، روی مدار خود می‌چرخد. این مسئله می‌تواند نشان‌دهنده این باشد که تریتون قمر اصلی نپتون نیست.

 برای این که نپتون، تریتون را تصاحب کرده باشد،‌ باید سرعت قمر بسیار پایین آمده باشد. یک احتمال این است که تریتون جفتی داشته که بیشتر انرژی جنبشی خود را به آن انتقال داده است. در سال 2006/ 1385 پژوهشگران بحثی را عنوان کردند که بر آن اساس، تریتون با جسم دیگری در ابعاد خود جفت بوده که بعد از پیوستنش به نپتون، به درون فضا پرتاب شده است.

 اما اگر جفت سابق تریتون، یک ابرزمین بوده باشد، به دلیل حجم بزرگ‌تر و قابلیت گرفتن انرژی جنبشی بیشتر، به تریتون امکان بیشتری برای کند شدن می‌داده است. به اعتقاد دش، ‌این فرضیه به نظر عملی‌تر می‌رسد.

احتمال دارد نپتون ابرزمین تریتون را بلعیده باشد. گرمای به جا مانده از این برخورد،‌ ممکن است توضیح مناسبی برای تشعشعات گرمایی نپتون در مقایسه با اورانوس باشد. چرا که این دو سیاره از نظر حجم و ترکیبات بسیار به هم شبیه‌اند.

 با این حال، داگلاس همیلتون، یکی از محققین طرح پیشنهادی سال 2006/ 1385 معتقد است که اوایل تشکیل منظومه شمسی،‌ اجرام کوچک در آن فراوان بودند و بعد جابه‌جایی اجرام بزرگ‌تر باعث پراکنده شدن آن‌ها شده است. به نظر وی، احتمال این که نپتون قمر فعلی خودش را از یکی از این اجرام کوچک و متداول جدا کرده باشد، خیلی بیشتر از آن است که یک ابرزمین نادر را بلعیده باشد.

 برای تایید هر یک از این فرضیه‌ها هنوز به مطالعات بیشتری نیاز است.

چرا خواب خورشید طولانی شد؟

آخرین چرخه خورشیدی که آذرماه گذشته به پایان رسید، به جای 11 سال 12.5 سال طول کشید. تازه‌ترین تحقیقات نشان می‌دهد که احتمالا دلیل بروز این اتفاق را باید در جریان‌های گازی سطح خورشید جستجو کرد.

از سال 2008 تا نیمه اول سال 2009 (زمستان 1386 تا تابستان 1387)، دانشمندان با کاهش عجیبی در لکه‌های خورشیدی، زبانه‌های خورشیدی و سایر طوفان‌های خورشیدی روبه‌رو شده‌اند. این اتفاق باعث طولانی شدن مرحله سکون در انتهای چرخه 11 ساله فعالیت‌های خورشیدی، برای یک دوره 15 ماهه شد. یافته‌های جدیدی که بر مبنای بررسی داده‌‌های رصدخانه خورشیدی، سوهو (SOHO) است، می‌تواند راه بهتری را برای پیش‌بینی شدت و مدت چرخه‌های خورشیدی آینده برای دانشمندان فراهم کند.

  پیش‌بینی دقیق فعالیت‌های خورشیدی بسیار حیاتی است، زیرا بعضی از فوران‌های خورشیدی باعث بمباران زمین با ابرهای مغناطیسی بزرگی از ذرات باردار می‌شود که قادر است شبکه‌های برق را از کار بیاندازد و به ماهواره‌های ارتباطی نیز آسیب برساند.

 دیوید هاتاوی از مرکز پروازهای فضایی مارشال ناسا و لیزا رایت‌مایر از دانشگاه ممفیس، با مطالعه اندازه‌گیری‌های 13 ساله رصدخانه سوهو، حرکت گاز یونیزه را از استوای خورشید به سمت قطبین آن ردیابی کرده‌اند. بر اساس یافته‌های آنان، حرکت نسبتا آرام گاز که تحت عنوان جریان نصف‌النهاری شناخته می‌شود، چند سال قبل از آغاز آخرین کمینه فعالیت خورشیدی در سال 2008 / 1387 تسریع شد. علاوه بر آن، جریان اخیر به میزان قابل توجهی نسبت به دوره کمینه قبلی سریع‌تر بود.

 هاتاوی و رایت‌مایر پیشنهاد کرده‌اند که جریان نصف‌النهاری سریع‌تر باعث ایجاد میدان‌های مغناطیس ضعیف‌تر در قطبین خورشید و طولانی شدن کمینه فعالیت‌های خورشیدی می‌شود.

 به گفته هاتاوی، میدان‌های مغناطیسی جریان نصف‌النهاری با جریان‌های قوی‌تر ناشی از مواد مغناطیسی سطح خورشید مقابله می‌کند. هرقدر که جریان نصف‌النهاری سریع‌تر باشد، مقابله شدیدتری با سایر جریان‌ها اتفاق می‌افتد. در نتیجه، میدان مغناطیسی قطبی خورشید نمی‌تواند قوی شود.

 نیل شیلی از آزمایشگاه تحقیقاتی ناوال واشینگتن می‌گوید: «ممکن است تاخیر آغاز چرخه فعلی خورشیدی ناشی از میدان قطبی نسبتا ضعیف‌تر آن در فاصله سال‌های 2007 تا 2009 / 1386 تا 1388 باشد.»

 هاتاوی اشاره می‌کند که قدرت میدان‌های مغناطیسی قطبی نقشی حیاتی را در تعیین آغاز چرخه خورشیدی بعدی ایفا می‌کند. این میدان‌ها با فرو رفتن به زیر سطح خورشید، میدان‌‌های مغناطیس سازنده لکه‌های خورشیدی را به‌وجود می‌آورد. این لکه‌ها نشانه‌ای از آغاز چرخه خورشیدی بعدی است. میدان‌های قطبی ضعیف‌تر زمان بیشتری را برای رسیدن به سطح انرژی لازم برای تولید لکه‌های خورشیدی صرف می‌کنند که باعث طولانی شدن دوران سکون چرخه قبلی می‌شود.

 هاتاوی و رایت‌مایر پیش‌بینی می‌کنند که احتمالا میدان‌های قطبی ضعیف‌تر از حد معمول، فعالیت کمتری در طول چرخه خورشیدی بعدی ایجاد می‌کنند. هاتاوی می‌گوید: «جریان نصف‌النهاری یک نقش کلیدی را در تنظیم میدان‌های قطبی خورشیدی برای چرخه آینده ایفا می‌کند. بنابراین مشاهدات آینده به ما کمک می‌کند تا بتوانیم مدت و شدت چرخه‌های بعدی را نیز پیش‌بینی کنیم.»

 به گفته شیلی یافته‌های جدیدی می‌تواند نشان‌دهنده این باشد که درک فیزیکدانان از چرخه خورشیدی و انتقال مواد مغناطیسی زیر سطح خورشید بسیار ناقص است.

 ناچیموتوک گوپالسوامی از مرکز پرواز فضایی گودارد ناسا در گریندبلت مریلند می‌گوید: «یافته‌های جدید بسیار جالب توجه است و می‌تواند بین کلاس‌های مختلف مدل‌های مغناطیسی خورشیدی تمییز قائل شود.»

 سایر مدل‌ها اگر چه جریان نصف‌النهاری را دربر می‌گیرند، اما به دینامیک مغناطیسی پیچیده‌ای که در زیر سطح اتفاق می‌افتد استناد می‌کنند. در حالی‌که این کار نتیجه کاملا عکس می‌دهد، یک جریان نصف‌النهاری سریع منجر به یک میدان قطبی قوی و یک دوره کوتاه کمینه فعالیت می‌شود. هاتاوی می‌گوید: «شاید اکنون زمان آن فرا رسیده‌است تا در این مدل‌ها بازبینی شود.»

 

کشف گروه جدیدی از ستارگان !!!

گروهی از ستاره شناسان آمریکایی در تحقیقات خود موفق شدند فرضیه وجود گروه جدیدی از ستارگان را با عنوان "ستارگان الکترو ضعیف" ارائه کنند.

به گزارش خبرگزاری مهر، روش رسیدن یک ستاره به پایان زندگی خود به جرم و بزرگی آن بستگی دارد. به طوری که در ستارگان کوچکتر، فروپاشی منجر به تشکیل ستارگان نوترونی با جرم زیاد می شوند و ستارگان بسیار بزرگتر، مابقی عمر خود را به صورت یک سیاه چاله می گذرانند.

اکنون ستاره شناسان دانشگاه Case Western Reserve فرض کردند که برخی از ستارگان بزرگ به جای تبدیل شدن مستقیم به سیاه چاله از فاز دیگری عبور می کنند و به مدت چندین میلیون سال در قالب نوع دیگری از ستارگان به نام "ستارگان الکترو ضعیف" به زندگی خود ادامه دهند.

 به گفته این محققان، دما و جرم بسیار زیاد منجر به فروپاشی ستاره می شود. در زمان فروپاشی، ستاره می تواند در برخی موارد به جای تبدیل شدن به سیاه چاله به طور کامل به ذرات کوارک تبدیل شود. کوارکها نیز در پایان در هسته ستاره، ذرات کوچتری به نام "لپتونها" را می سازند.

 انرژی ایجاد شده از این تبدیل می تواند فرایند فروپاشی ستاره را متوقف کند. زمانی که این تغییر به اندازه کافی موثر باشد در نهایت به یک سیاه چاله منتهی می شود.

 ستارگان بزرگ می توانند قبل از تبدیل شدن به یک سیاه چاله از فاز "الکترو ضعیف" عبور کنند. (تصویر از ناسا)

 بیشتر انرژی ساطع شده از ستارگان الکترو ضعیف به شکل نوترونیو ظاهر می شوند. نوترونیو ذرات با حداقل جرم هستند.

 این درحالی است که بخش بسیار کمی از این انرژی به پرتوهای نوری تبدیل می شوند که به گفته این دانشمندان این پرتوهای نوری می توانند ردپایی از خاستگاه و سرنوشت ستاره را نشان دهند.

 براساس گزارش دیسکاوری نیوز، محاسبات این ستاره شناسان نشان می دهد که مدت این فاز زندگی این گروه از ستارگان دهها میلیون سال است. این مدت زمان برای انسان بسیار طولانی بوده اما برای عمر یک ستاره بسیار کوتاه و مختصر است.

 

ابهام در منشاء تنها قمر زمین

هرچند سال گذشته مشخص شد که ماه آب دارد، اما بررسی دوباره نمونه‌های جمع‌آوری شده در ماموریت‌های آپولو نشان داده که زیر پوسته ماه نیز مرطوب است و منشاء شکل گیری ماه نمی‌تواند برخورد جسمی با زمین باشد.

 لری تیلور همواره می‌گفت که اگر زمانی در ماه آب پیدا شود، اسمش را عوض خواهد کرد! اما وی هیچ‌گاه انتظار نداشت که تحقیقات خودش روزی این حقیقت را برملا کند.

به گزارش نیچر، سنگ‌شناس دانشگاه تنسی در اولین کنفرانس علوم سیاره‌ای و قمری که در سال 1970 / 1349 برگزار شد، تنها 32 سال سن داشت. در آن کنفرانس همکاران وی نتایج بررسی‌های خود را از صخره‌های ماه، که در سال قبل از آن و طی ماموریت آپولو 11 جمع‌آوری شده بود، تشریح کردند. آنچه که تیلور در نمونه‌ها دید، تنها آهن فلزی خالص بود. این نکته نشان می‌داد که هیچ آبی در محیط اطراف وجود ندارد که باعث زنگ‌زدن آهن شود. سایر نتایج نیز منجر به شکل‌گیری یک مرز بین دانشمندان شد: ماه کاملا خشک است و همیشه هم همین‌طور بوده‌است.

 چهل سال بعد و در همان کنفرانس سالیانه که این دفعه در هیوستون تگزاس برگزار می‌شد، تیلور و همکارانش اعلام کردند که آنها تمام این مدت را اشتباه می‌کردند. در گردهمایی هفته گذشته، سه گروه مختلف شواهدی را عرضه کردند که نشان می‌داد بلور‌های موجود در صخره‌های آتشفشانی جمع‌آوری شده توسط فضانوردان آپولو، حاوی مقدار زیادی آب، در حد چند هزار قسمت در میلیون است.

 ماه خشک، ماه آبدار

این یافته‌ها هنگامی‌که به آب یخ‌زده سطح ماه نگاه بیاندازیم معنای بیشتری پیدا می‌کند. وجود آب در سطح ماه در سال گذشته، توسط ماهواره ال‌کراس ناسا و سفینه چاندرایان1 هند کشف شد. مطالعات جدید بر روی نمونه‌های آپولو، نشانه‌هایی را از آنچه که درون ماه به انتظار ما نشسته‌است فراهم می‌کند.

  نتایج جدید نشان می‌دهد که درون ماه همواره حاوی آب بوده‌است. این مطلب نظریه‌هایی را که درباره شکل‌گیری ماه طی یک برخورد آتشین و سرد شدن یکباره جسم آن است، به چالش می‌کشد. نتایج همچنین نشان می‌دهد که نقش دنباله‌دارها در انتقال آب به ماه، بسیار مهم‌تر از آن چیزی است که دانشمندان در گذشته تصور می‌کردند.

 لیندا الکینز از ماه‌شناسان انستیتو فناوری ماساچوست، MIT، می‌گوید: «یافته‌های جدید یک انقلاب محسوب می‌شود.»

 به گفته تیلور، نخستین شواهد درباره رطوبت درون ماه در سال 2008 / 1387 منتشر شد. در آن زمان محققان مقادیر ناچیزی آب را در خرده‌های آبگینه آتشفشانی به‌دست آمده از ماموریت آپولو پیدا کردند. این کار به کمک پیشرفت طیف‌نگارهای یونی حاصل شد که می توانستند چنین حجم اندکی از آب را نمایان سازند.

 اگرچه نمونه‌های آتشفشانی شواهدی را دال بر وجود آب در داخل ماه ارائه می‌کردند، اما این شواهد محدودیت‌هایی داشتند. این نمونه‌ها در فوران‌های آتشین شکل گرفته‌اند که مشخصا شیمی آنها را تغییر داده‌است. در نتیجه آنها نماینده‌هایی نامطمئن برای صخره‌های درون ماه هستند.

 منبع آب چیست؟

اما اکتشافات جدید درباره آب، مربوط به یک منبع کاملا متفاوت است. بلورهای معدنی ریز بازالت تیره، که در دریاهای ماه پیدا شده است. این بلورها در دشت‌های وسیع گدازه آتشفشانی که زمانی این دریاها را پر کرده بود، شکل گرفته‌اند و حاوی مقادیر بسیار بیشتری آب نسبت به خرده‌های آبگینه هستند.

 به گفته تیلور، به دلیل شکل‌گیری بازالت در شرایط آرام‌تر نسبت به فوران‌های آتشین ایجاد کننده آبگینه‌ها، برآورد مقدار آب موجود در زیر پوسته ماه را با استفاده از این صخره‌ها راحت‌تر و مطمئن‌تر است.

 سه گروه تحقیقاتی به نتایج متفاوتی درباره مقدار آب گذشته ماه رسیدند، اما همه آنها پیش‌بینی می‌کنند که آب درون ماه، ده‌ها هزار برابر بیشتر از مقداری است که در گذشته تصور می‌شد. با این وجود، مقدار این آب هنوز کمتر از زمین است.

 یک ماه با چنین رطوبتی می‌تواند یک محیط فعال‌تر باشد. آب نقطه ذوب پوسته صخره‌ای را کاهش می‌دهد و شکل‌گیری ماگما را آسان‌تر می‌سازد. آب همچنین امکان جابه‌جایی صخره‌ها را درون ماه فراهم می‌کند. این نکته به ماه اجازه می‌دهد که سریع‌تر از آنچه که دانشمندان در گذشته فکر می‌کردند سرد شود و می‌تواند پاسخی برای برخی از معماهای زمین‌شناسی ماه باشد.

 یکی از گروه‌های تحقیقاتی مدرکی از منشاء آب پیدا کرده‌است. جیمز گرین‌وود از دانشگاه وسلیان کنتاکی کشف کرده‌است که آب موجود در ماه، دارای نسبت دوتریم یا هیدروژن سنگین به مراتب بالاتری در مقایسه با آب موجود در زمین است. نسبت کشف شده برای ماه، مشابه این نسبت برای دنباله‌دارها است.

 معمای پیچیده

نسبت دوتریم موجود در آب ماه یک شگفتی محسوب می‌شود. تصور می‌شد که ماه در اثر برخورد یک جسم با اندازه‌های مریخ به زمین، اندکی پس از شکل‌گیری آن به وجود آمده باشد. در اثر این برخورد بخشی از سیاره ذوب شد و صخره‌های گداخته‌ای را به فضا پرتاب کرد که در نهایت به یکدیگر پیوسته و در اثر سخت شدن، ماه را به‌وجود آوردند. این تصویر به این معنا است که زمین و ماه باید نسبت مشابهی از آب سنگین داشته باشند.

 اما ترکیب به مراتب سنگین‌تر آب موجود در نمونه‌های ماه، محققان را مجبور کرده‌است که به دنبال توضیحات جدیدتری باشند. به گفته تیلور یک ایده این است که دسته‌ای از دنباله‌دارها، اندکی پس از برخورد اولیه که باعث شکل‌گیری ماه شد، به آن برخورد کرده‌اند. دنباله‌دارها با زمین نیز برخورد کرده‌اند اما به دلیل اینکه سیاره جوان حاوی منابع آب بسیار بیشتری بود، آب سنگین موجود در دنباله‌دارها نتوانست تاثیر زیادی بر ترکیب آب زمین بگذارد.

 یک گزینه دیگر این است که گرمای حاصل از برخورد، آب سبک‌تر موجود در ماه را تبخیر کرده و باعث غنی شدن آب سنگین ماه شده است. شاید هم جسم برخورد کننده خود حاوی مقادیر عظیمی از آب سنگین بوده‌است.

 الکینز می‌گوید: «همه اینها ممکن است منجر به تجدید نظر در نظریه برخورد کننده غول‌پیکر شود.»

 اما هنوز برای چنین کاری زود است. نتایج مربوط به آب سنگین می‌تواند تنها نشان‌دهنده یک غنی‌شدگی نقطه‌ای باشد. چنین چیزی به عنوان مثال می‌تواند مربوط به نمونه‌گیری از محل برخورد یک دنباله‌دار باستانی باشد. همچنین برخی از محققان هنوز متقاعد نشده‌اند که آنطور که نمونه‌های جدید اشاره می‌کند، ماه یک محیط مرطوب باشد.

 چیپ شیرر از دانشگاه نیومکزیکو، کلرین موجود در صخره‌های آتشفشانی را آنالیز کرده‌است. کلرین می‌تواند اطلاعاتی درباره آب باستانی فراهم کند. به گفته وی، غلظت آب تخمین زده شده توسط سایرین بالاتر از حدی است که نتایج آزمایشات وی نشان می‌دهد. 

با تمام این اوصاف به نظر می‌رسد که باید منتظر باشیم و ببینیم که در آینده چه اتفاقی می‌افتد. آیا ماه واقعا آبدار است؟!

نجوایی ناشناخته از کهکشانی نزدیک

اخترشناسان نجوم رادیویی رد امواج رادیویی تازه‌ای را از کهکشان M82 گرفته‌اند که علیرغم تمامی تلاش‌ها، منبع آن هنوز ناشناخته است. شاید این امواج مربوط به نوعی از اختروشهای کوچک در این کهکشان همسایه باشد.

اتفاق بی‌سابقه‌ای در کیهان و نزدیک به کهکشان راه‌شیری رخ داده است. یک شیء ناشناخته در کهکشان M82 که در همسایگی کهکشان ما قرار دارد، شروع به ارسال امواج رادیویی‌یی کرده است که به هیچ‌کدام از امواجی که پیش از این از کیهان دریافت شده‌اند، شبیه نیست.

به گزارش نیوساینتیست، تام ماکسلو از مرکز اختر‌فیزیک جودرل بنک که یکی از کاشفان این پدیده است، می‌گوید: «ما هنوز چیزی در مورد این امواج و منشاء آنها نمی‌دانیم». او و همکارانش اولین‌بار حدود یک‌سال پیش و در حین دیده‌بانی انفجار ستاره‌ای نامرتبتی در کهکشان M82 با استفاده از شبکه رادیو‌تلسکوپ‌های مرلین در انگلستان با این امواج برخورد کردند. یک لکه نورانی حاصل از گسیل این امواج رادیویی تنها چند‌روز توسط دستگاه‌ها شناسایی و بسیار‌سریع - از دیدگاه نجومی - ناپدید شد. از آن زمان به بعد این امواج ظهور بسیار‌محدودی داشته‌اند و باعث سردرگمی متخصصان اختر‌فیزیک شده‌اند.

 

امکان ندارد این امواج از ابرنواخترها ارسال شده باشند: امواج ارسال‌شده از ابرنواخترها طی چند هفته مرتب روشن و روشن‌تر می‌شوند و سپس در حالی برای ماه‌ها ناپدید می‌شوند که طیف تشعشع آنها دائم در حال تغییر است. این در حالی است که روشنایی منبع رادیویی جدید طی یک‌سال گذشته تغییرات بسیار‌اندکی داشته و طیف آن نیز ثابت مانده است.

 

سریع‌تر از نور؟

هنوز هم به نظر می‌رسد که این امواج با سرعت سرسام‌آوری در حرکت باشند، سرعت حرکت آنها چیزی حدود چهار‌برابر سرعت نور تخمین‌زده‌ شده است. آیا چنین چیزی امکان دارد؟ پیش از این‌هم در مورد سیاه چاله‌ها چنین فرضی وجود داشت، ذرات این سیاه‌چاله‌ها با زاویه‌ای بسته و سرعتی نزدیک به سرعت نور در حرکت بودند و قانون نسبیت باعث می‌شد خطای باصره ایجاد شود.

 آیا باز هم این امواج می‌توانند از طرف یک سیاه‌چاله ارسال شده باشند؟ این امواج از مرکز کهکشان M82 ارسال نمی‌شوند و همین این فرض را که جرم ناشناخته، سیاه‌چاله عظیم مرکزی این کهکشان باشد- همانطور که در کهکشان‌های دیگر انتظار داریم- رد می‌کند. اما شاید این جرم بتواند یک «ریز‌اختروش» باشد.

 اختروش چیست؟

اختروش در لغت به معنی شبه‌ستاره است. اخترشناسان در آغاز قرن بیستم، اجرام بسیار پرنوری را در آسمان کشف کردند که در ظاهر شبیه به ستارگان کهکشان خودمان، راه‌شیری بودند؛ اما وقتی توانستند طیف آنها را بدست آورند، متوجه شدند این اجرام با سرعت بسیار بسیار زیادی از ما دور می‌شوند و درنتیجه، فاصله آنها از مرتبه چند میلیارد سال نوری است.

 امروز، می‌دانیم که اختروش‌ها درواقع هسته‌های فعال کهکشان‌های دوردست هستند که یک ابرسیاهچاله در مرکز آنها واقع است. گرانش عظیم این ابرسیاهچاله که حداقل چند میلیون برابر خورشیدی سنگینی دارد، توده‌ای عظیم از مواد میان ستاره‌ای را در اطراف خود به گردش درمی‌آورد؛ به طوری‌که دمای آن‌ها به میلیون‌ها درجه می‌رسد و موجب می‌شود که پرتوهایی بسیار پرانرژی از خود منتشر کنند. بخشی از این پرتوها نیز به صورت دو جت از قطبین قرصی که مواد در آن گردش می‌کنند، به بیرون فوران میکند. اگر در امتداد یا نزدیک به امتداد این جت قرار داشته باشید، درخشندگی آن به قدری زیاد است که تمام کهکشان و اجرام درون آن را محو می‌کند و حتی از فاصله چند میلیارد سال نوری، شبیه به ستارگان کهکشان به نظر می‌رسند.

 اما «ریزاختروش»ها زمانی به وجود می‌آیند که ستاره بسیار‌عظیمی از هم بپاشد و از انفجار آن سیاه‌چاله‌ای 10 تا 20 مرتبه بزرگ‌تر از خورشید به جا بماند و پس از آن شروع به بلعیدن غبار و گاز از اطراف ستاره همدم باقی‌مانده کند. ماکسلو می‌گوید: «ریزاختروش‌ها هم از خود امواج رادیویی ساطع می‌کنند، اما پرتوهای ارسال‌شده از هیچ یک از ریز‌اختروش‌های کهکشان راه‌شیری تاکنون به اندازه این منبع جدید نورانی نبوده‌اند. آنها علاوه بر این حجم عظیمی از پرتوهای ایکس را تولید می‌کنند که به نظر می‌رسد این جرم امکان تولید و ارسال پرتوی ایکس را ندارد. احتمالا فرض ریزاختروش بودن این جرم هم نادرست است».

 هنوز هم محتمل‌ترین حدس اخترشناسان در مورد منبع این امواج رادیویی جرمی متراکم مانند یک سیاه‌چاله است که از تلفیق مواد دربرگیرنده‌اش تشکیل‌شده، شاید هم سیاه‌چاله‌ای است که در محیط دور از انتظار به وجود آمده است. شاید این پدیده بتواند گاهی در کهکشان ما هم رخ بدهد، اما احتمال آن در M82 که یک کهکشان «فوق‌ستاره‌ساز» است، به مراتب بیشتر است. چرا که بنا به ماهیت این کهکشان سرعت ایجاد و از میان‌رفتن ستارگان عظیم در آن بسیار‌بیشتر از کهکشان راه‌شیری است و در نتیجه سیاه‌چاله‌های بیشتری هم خلق خواهند شد.

 

گزارش روزجهاني نجوم 1389 ايران- اردبيل

به آسمان نگاه کن؛ آنجا جشنی بر پاست...

در روز جهانی نجوم انجمن ها و نهادهای نجومی تلاش میکنند مردم را هر چه بیشتر با علم نجوم و زیبایی‌های آسمان آشنا کنند، امسال نیز همانند سالهای گذشته و این بار با رویکرد مقابله با آلودگی نوری با شعار "آسمانی پر ستاره، بدون آلودگی نوری" این مراسم برگزار میگردد.

انجمن نجوم آسمان سبلان اردبيل نيز به خاطر باراني بودن آسمان اردبيل در روز جمعه تصميم گرفت پنجشنبه از ساعت ۷ الي ۱۰ شب اين مراسم را برپا كند كه با استقبال زياد مردم روبرو شد ولي بارش باران وقفه‌هايي در اين برنامه ايجاد كرد كه باز هم با ياري دوستان عزيز انجمن، برنامه‌ها به خوبي برگزار شد.

براي ديدن تصاوير و ادامه گزارش لطفا بر روي ادامه مطلب كليك كنيد

ادامه نوشته

پديده‌هاي آسمان ارديبهشت 1389

 

تاريخ	زمان	رخداد
4شنبه1ارديبهشت	22:50	تربيع اول ماه
5شنبه2ارديبهشت	21:30	اوج بارش شهابي شلياقي ZHR18
1شنبه5ارديبهشت	00:59	ماه در حضيض مداري با فاصله‌ي 367148 كيلومتر از زمين
3شنبه7ارديبهشت	18:55	مقارنه ماه و سماك اعزل با جدايي 8/3 درجه
4شنبه8ارديبهشت	09:13	عطارد در مقارنه داخلي (علوي)
4شنبه8ارديبهشت	16:48	ماه كامل
شنبه11ارديبهشت	00:01	مقارنه ماه و قلب‌العقرب با جدايي1/1درجه
1شنبه12ارديبهشت	00:40	پايان اختفاي ماه و خوشه كروي M28
5شنبه16ارديبهشت	08:45	تربيع آخر ماه
جمعه17ارديبهشت	02:23	ماه در اوج مداري با فاصله 404233 كيلومتر از زمين
1شنبه19ارديبهشت	11:30	اوج بارش شهابي اتا ـ شلياقي، ZHR3
5شنبه23ارديبهشت	05:24	هلال آخر ماه جمادي الاول 1431 با چشم برهنه
جمعه24ارديبهشت	05:34	ماه نو
جمعه24ارديبهشت	19:49	هلال اول ماه جمادي الاثانيه 1431 با چشم مسلح، در تمام ايران به جز جنوب شرقي با چشم مسلح قابل مشاهده است.
جمعه24ارديبهشت	20:10	مقارنه ماه و خوشه پروين«m45» با جدايي 2/1 درجه
1شنبه26ارديبهشت	14:36	اختفاي زهره با ماه در روشنايي روز، قدر سياره 4- (آغاز  اختفا 13:46 دقيقه، پايان اختفا 15:25 دقيقه)
1شنبه26ارديبهشت	22:10	مقارنه ماه و خوشه باز« m35 »در صورت‌فلكي جوزا با جدايي1/3 درجه
3شنبه31ارديبهشت	13:08	ماه در حضيض مداري با فاصله‌ي 369731 كيلومتر از زمين

 

روز جهاني نجوم 89 در اردبیل

مراسم هفتۀ جهانی نجوم در اردبیل با همکاری انجمن نجوم آسمان سبلان ، سازمان ملی جوانان استان اردبیل واداره کل  غله و امور بازرگانی منطقه ۷ اردبیل برگزار خواهد شد. در این روز بر آن خواهیم شد تا زیبایی های جهان هستی را همراه با پیام صلح و دوستی  در قالب یک نمایشگاه ۱۴ ساعته  به مردم  شهرمان ارائه دهیم.

جزئیات برنامه ها:

 برگزاری نمایشگاه با عنوان شکوه خلقت

در این نمایشگاه بیش از ۱۱۰  بنر یک در یک متر از تصاویر از زیبایی های آسمان شب( همچون برنامهFETTU) همراه با تعدادی از تصاویر عکاسان آسمان شب اردبیل به معرض نمایش در خواهد آمد. هدف این برنامه آشنایی مردم شهرمان با زیبایی های آسمان شب با استفاده از تصاویر بزرگ نجومی به همراه توضیحات کامل در کنار هرعکس خواهد بود.

 برگزاری شب رصدی

 شب رصدی در صورت مساعد بودن آب هوا که شامل رصد آسمان شب با چشم غیر مسلح و تلسکوپ است. در این برنامه سیارات منظومه شمسی اعم از زهره ، زحل و... و هلال باریک ماه و... توسط تلسکوپ رصد خواهد شد و در قسمت رصد با چشم غیر مسلح هم به رصد صورت های فلکی به همراه توضیحات آنها و همچنین جهت یابی در شب و... پرداخته خواهد شد. در اینبخش بازدید کنندگان میتوانند نسبت به پرسش و پاسخ نجومی اقدام نمایندو پاسخ سوالات خود را از کارشناسان نجوم دریافت نمایند.

پخش کلیپ ها و فیلم های نجومی

در این قسمت که اندکی پس از غروب افتاب اتفاق خواهد افتاد به پخش یک فیلم با موضوع نجوم خواهیم پرداخت و سپس با کلیپ هایی از تصاویر نجومی که شامل فعالیت های نجومی ، تصاویر نجومی عوق کیهان و تصاویر آسمان و مناظری از طبیعت و معماری پرداخته خواهد شد که در این بخش بازدید کنندگان میتوانند از فعالیت وبگاه نجوم اردبیل بیشتر آگاهی پیدا کنند.

بخش نجوم در اردبیل و جهان

دراین بخش بازدید کنندگان از آثار باستانی و فرهنگی موجود در سطح استان اردبیل و ایران و جهان آشنایی پیدا میکنند . همچنین در این بخش به توضیحات درباره اسطلاب ها و ساعت های آفتابی و نحوه ساخت یک ساعت آفتابی بسیار ساده خواهیم پرداخت.

بخش آلودگی نوری

در این بخش بازدید کنندگان نسبت به آشنایی با آلودگی نوری و تأثیر آن در علم نجوم و طبیعت آشنایی بیشتری پیدا خواهند کرد.دراین بخش کارگروه آموزش و مقابله با آلودگی نوری در خدمت حضار خواهند بود.

منتظر حضور سبز شما در برنامه میهمانی ستاره در اردبیل هستیم.

لینک های مرتبط:       وبلاگ روز جهانی نجوم ۸۹در ایران