ماه گرفتگي

سه شنبه ۳۰ آذر ماه ساعت ۱۱:۴۷ ماه گرفتگي كلي رخ داد ولي از شانس بد كه تو ايران صبح بود در ايران قابل مشاهده نبود و ما آرزو به دل مونديم يه ماه گرفتگي ببنيم(من ماه گرفتگي مي‌خواااااااااااااااااااااام) برا اينكه يكم از اين آرزو به دل موندمون كم بشه و يكم ذوق كنيم كه ماهم ماه گرفتگي رو ديديم يه چندتا عكس از اين ماه‌گرفتگي پيدا كردم و تو وبلاگم گذاشتم حالا زيادم ناراحت نشين ۱۶ روز ديگه خورشيد گرفتگي هست اون در ايران قابل مشاهده است ميتونيم ببينيمش پس از الان برين به فكر فيلتر برا اپتيكتون باشين كه اينبار ديگه دماغ سوخته نشين

 

 

 

 

 

ادامه نوشته

طولانی ترین شب سال

چهار موقعیت خورشید در آسمان از گذشته تا کنون برای ایرانیان بسیار پرارزش بوده است. اعتدال بهای ( آغاز فصال بهار و سر زندگی و شادابی )، انقلاب تابستانی ( آغار فصل گرما و طولانیترین روزهای سال )، اعتدال پاییزه ( آغاز فصل پاییز و زردی درختان ) و در آخر انقلاب زمستانی ( آغاز فصل زمستان و به خواب رفتن طبیعت ).

ما در این بین شب 1 دیماه هر سال که برابر با انقلاب زمستانی و شب یلدا است، اهمیت بیشتری دارد. واژه «یلدا» واژه ایست برگرفته از زبان سریانی (که از لهجه‌های متداول زبان «آرامی» است) به معنای تولد. زبان «آرامی» یکی از زبان‌های رایج در منطقه خاورمیانه بوده است. (برخی بر این عقیده اند که این واژه در زمان ساسانیان که خطوط الفبا از راست به چپ نوشته می‌شده، وارد زبان پارسی شده است).

 

 

 

 یلدا و جشن‌هایی که در این شب برگزار می‌شود، یک سنت باستانی است. ایرانیان باستان این شب را شب تولد ایزد مهر «میترا» می‎‎پنداشتند، و به همین دلیل این شب را جشن می‎گرفتند و گرد آتش جمع می‎شدند و شادمانه رقص و پایکوبی می‌کردند.آن گاه خوانی الوان می‌گستردند و «میزد» نثار می‌کردند. «میزد» نذری یا ولیمه‎ای بود غیر نوشیدنی، مانند گوشت و نان و شیرینی و حلوا، و در آیین‎های ایران باستان برای هر مراسم جشن و سرور آیینی، خوانی می‌گستردند که بر آن افزون بر آلات و ادوات نیایش، مانند آتشدان، عطردان، بخوردان، برسم و غیره، برآورده‎ها و فرآورده‎های خوردنی فصل و خوراک‎های گوناگون، از جمله خوراک مقدس و آیینی ویژه‌ای که آن را «میزد» می‌نامیدند، بر سفره جشن می‌نهادند.

ایرانیان گاه شب یلدا را تا دمیدن پرتو پگاه در دامنهٔ کوه‌های البرز به انتظار باززاییده‌شدن خورشید می‌نشستند. برخی در مهرابه‌ها (نیایشگاه‌های پیروان آیین مهر) به نیایش مشغول می‌شدند تا پیروزی مهر و شکست اهریمن را از خداوند طلب کنند و شبهنگام دعایی به نام «نی ید» را می‌خوانند که دعای شکرانه نعمت بوده‌است. روز پس از شب یلدا (یکم دی ماه) را خورروز (روز خورشید) و دی گان؛ می‌خواندند و به استراحت می‌پرداختند و تعطیل عمومی بود (خرمدینان، این روز را خرم روز یا خره روز می‌نامیدند). در این روز عمدتاً به این لحاظ از کار دست می‌کشیدند که نمی‌خواستند احیاناً مرتکب بدی کردن شوند که میترائیسم ارتکاب هر کار بد کوچک را در روز تولد خورشید گناهی بسیار بزرگ می‌شمرد.

پس از مطالب بالا حالا به صورت علمی نگاهی به این رویداد می اندازیم. با چرخش زمین به دور خورشید، همه روزه شاهد طلوع و غروب خورشید در آسمان هستیم که این حرکت ظاهری خورشید است. اما به دلیل گردش زمین به دور خورشید، مکان خورشید در بین ستارهای آسمان همه روزه تغییر می کند. بر این اساس خورشید مسیری از غرب به شرق را خواهد پیمود که به این مسیر دایره البروج می گویند. به دلیل انحراف محور زمین به میزان 23.5 درجه نسبت به صفحه مداری منظومه شمسی، خورشید 6 ماه از سال متمایل به نیمکره شمالی است و 6 ماه از سال متمایل به نیمکره جنوبی است. حالا در روز اول دیماه خورشید در مکانی از آسمان قرار دارد که میل آن 23.5-  و بعد 18 ساعت است و طولانیترین شبها را برای نیمکره شمالی به ارمغان خواهد آورد.

 

 

 

بر طبق محاسبات خورشید در روز 1 دیماه 1389  ساعت 3 و 8دقیقه و 16 ثانیه صبحگاه به نقطه انقلاب زمستانی خواهد رسید. 

کشف الماس‌های تقلبی در آسمان

ديگه آسمونم تقلب مي‌كنه

اخترشناسان ایرلندی ستاره‌ای را در فاصله حدود دو هزار سال نوری از زمین یافته‌اند که از الماس‌های تقلبی تشکیل شده و به خاطر دمای بسیار زیادش (20هزار درجه سانتی‌گراد) به رنگ آبی کم‌رنگ می‌درخشد

دانشمندان رصدخانه آرما در ایرلند شمالی با بررسی ستاره‌ای به شناسه LS IV-14 116 که در فاصله 2هزار سال نوری از زمین در مرز صور فلکی جدی/ بزغاله و دلو/ آبریز واقع شده، متوجد شدند رنگ آبی کم‌رنگ این ستاره که همانند یک الماس به‌نظر می‌رسد، به دلیل اتمسفر بسیار غنی از عنصر زیرکونیم است.مقدار زیرکونیوم موجود در این ستاره 10هزار بار بیشتر از زیرکونیوم موجود در خورشید است و بدین ترتیب، LS IV-14 116 اولین ستاره‌ای بسیار غنی از زیرکونیم به‌شمار می‌رود. 

الماس‌های واقعی از کنار هم قرار گرفتن کربن در آرایش بلوری خاصی به‌وجود می‌آیند؛ درحالی‌که جواهرسازان از بلورهای دی‌اکسیدزیرکونیم برای ایجاد الماس‌های تقلبی استفاده می‌کنند که علی‌رغم شباهت بسیار به الماس واقعی، بسیار ارزان‌ترند.

علاوه بر کشف 4 میلیارد تن زیرکونیم در این ستاره (که 4هزار برابر تولید سالانه زیرکونیوم در زمین است)، اخترشناسان آثار شیمیایی سه عنصر دیگر استرانسیوم، ژرمانیم و "ایتریم" را در جو این ستاره کشف کردند.

مطالعات پیشین نشان داده بود که این ستاره، خرده‌کوتوله‌ای بسیار داغ و غنی از هلیوم متعلق به گروه زیرکوتوله‌ها است و دمای سطح آن بسیار زیاد (بالاتر از 20هزار درجه سانتی‌گراد) است. بر همین اساس، دانشمندان طرحی خیالی از این ستاره را رسم کردند که تصویر آن را در ابتدای همین خبر مشاهده می‌کنید.

پديده‌هاي آسمان آذر و دي 1389

تاريخ	زمان	رخداد
جمعه 26 آذر	1:00	مشتري در تربيع شرقي
شنبه 27 آذر	22:00	اورانوس در تربيع شرقي
1شنبه 28 آذر	پس از غروب خورشيد	مقارنه مريخ و خوشه كروي « m22 » با جدايي4/0 درجه
2شنبه 29آذر	4:53	عطارد در مقارنه دروني(سفلي)
2شنبه 29آذر	16:05	ماه در بيشترين ميل مثبت(2/24+درجه)
3شنبه30آذر	11:43	ماه كامل
3شنبه30آذر	11:47	ماه‌گرفتگي كلي در ايران قابل مشاهده نيست
3شنبه30آذر	17:38	ماه در گره‌ي نزولي
4شنبه1دي	03:08	انقلاب زمستاني
شنبه 4 دي	15:46	ماه در حضيض مداري 368هزار كيلومتر
3شنبه7 دي	01:45	ماه در بيشترين عرض دايرة‌البروجي منفي(3/5-درجه)
3شنبه7 دي	07:48	تربيع آخر
5شنبه9 دي	15:30	عطارد در اقامت

 

چاپ تجهیزات سفر به مریخ

یک شرکت آمریکایی ایده ای را مطرح کرده است که برپایه آن می توان تجهیزات لازم در سفر به مریخ را با استفاده از یک چاپگر سه بعدی در فضا چاپ کرد.

دستگاههای چاپگر سه بعدی می توانند به عنوان راه حلی قطعی برای سفرهای فضایی بلند مدت مثل سفر به مریخ به رسمیت شناخته شوند.درحقیقت مشکل این سفرها تنها رسیدن به مقصد نیست بلکه باید تجهیزاتی برای بازگشت به زمین وجود داشته باشند.

این درحالی است که در طول سفر رفت، فضاپیماها در مسیر طوفانهای فضایی می توانند آسیب ببینند و نیاز به تعویض قطعه داشته باشند اما حمل قطعات یدکی دستگاهها می تواند فضای زیادی را اشغال کند که ترجیح بر این است که از این فضا برای ذخیره بیشتر آب و غذا که برای انسان حیاتی هستند استفاده شود.

در این راستا، یک شرکت طراحی صنعتی در لس آنجلس به نام "ساخت فضا" (Made in Space) ایده ای را مطرحی کرده است که برپایه آن می توان از چاپگرهای سه بعدی برای ساخت (چاپ) قطعات یدکی در طول سفر فضایی استفاده کرد.

این شرکت درحال مطالعه بر روی سیستم مخصوصی است که بر روی چاپگرهای سه بعدی عمل می کند و می تواند تکه های کوچک و بزرگ را به صورت سه بعدی چاپ کند.

به این ترتیب می توان پانلها و اجسام کوچکی که می توانند در مدار و در شرایط جاذبه صفر کاربرد داشته باشند را در طول سفر تولید کرد.

برای چاپ کردن یک شیء، چاپگرهای سه بعدی به لایه های مختلف موادی که می توانند از جنس فلزات، پلاستیک و یا مواد دیگر باشد نیاز دارند. این مواد همانند کاغذ در چاپگرهای معمولی رفتار می کنند.

براساس گزارش نانوپرس، ایده شرکت Made in Space با به کارگیری چاپگرهای سه بعدی می تواند در زمان و پول صرفه جویی کنند. درحال حاضر یک چاپگر سه بعدی خانگی حداقل هزار دلار قیمت دارد.

چاپگر سه بعدی

برخی از قطعاتی که با این چاپگر چاپ شده اند

این تصویر نشان می دهد که این سیستم قادر است اجسام با اشکال پیچیده را هم چاپ کند

چگونه بارش شهابی جوزایی ما را به چالش می کشد!؟

بارش شهابی جوزایی که امسال در 22 و 23 آذر ماه به اوج خود می رسد، غنی ترین بارش شهابی سال است، چندین روز ادامه دارد و انتظار دیدن آذرگوی درآن بعید نیست. علاوه بر این ها، تقریباً از هر نقطه ای از زمین می توانآن را مشاهده کرد.
ستاره شناسان به طور کامل جوزایی ها را نمی شناسند و به عقیده آنان بررسی هایی که به تازگی در مورد این پدیده صورت گرفته، آن را بیش از پیش اسرارآمیز ساخته است...

بیشتر بارش های شهابی از دنباله دار ها سرچشمه می گیرند، اما در مورد جوزایی ها ماجرا چیز دیگری است. این بار مادر، نه یک دنباله دار بلکه جسمی عجیب و سنگی است به نام  3200 Phaethon  که ذرات غبارمانند بسیار کوچکی را در فضا می پراکند.

3200 Phaethon در سال 1983 توسط ماهواره IRAS ناسا کشف و در خانواده بزرگ سیارک ها جای گرفت. 3200 Phaethon دم ندارد؛ مدارش از کمربند سیارکی اصلی می گذرد و رنگش هم شبیه رنگ سایر سیارک هاست. در واقع،  3200 Phaethon شباهت زیادی به Pallas از سیارک های کمربند سیارکی، دارد و ممکن است قطعه ای 5 کیلومتری از این توده 544 کیلومتری باشد

 

 به عقیده دانشمندان اگر 3200 Phaethon از سیارک Pallas جدا شده باشد، در این صورت شهاب وار های جوزایی ممکن است بقایای این تجزیه باشند. اما این امر با دانسته های دانشمندان چندان سازگار نیست.

محققان با بررسی دقیق مدارهای شهاب وار های جوزایی، به این نتیجه رسیدند که این شهاب وارها از 3200 Phaethon هنگامی که در نزدیکی خورشید بود، به بیرون رانده شدند نه هنگام جدا شدن آن از Pallas در کمربند سیارکی. مدار3200 Phaethon ، این سیارک را هر 4/1 سال وارد مدار عطارد می کند و به این ترتیب این جرم سنگی در مجاورت گرمای خورشید، فورانی از غبار را به بقایای جریان جوزایی می افزاید.

اما آیا پاسخ، همین است؟

برای آزمایش این فرضیه، محققان به فضاپیماهای دوقلوی STEREO ناسا که برای مطالعه فعالیت خورشید طراحی شدند، روی آوردند. تاج نگارهای تعبیه شده روی STEREO قادرند سیارک ها و دنباله دارهای نزدیک خورشید را تشخیص دهند.

همان طور که در ژوئن 2009  3200 Phaethon را در فاصله 15 قطر خورشیدی ازسطح این ستاره شکار کردند. اتفاقی که پس از آن روی داد، دانشمندان را شگفت زده کرد.  3200 Phaethon به طرز غیر قابل انتظاری می درخشید ! محتمل ترین توجیهی که می شد برای این مسئله ارائه داد، این بود که  Phaethonدر پاسخ به درهم شکستن سطح صخره ای اش – از طریق انکسار گرمایی و تجزیه مواد معدنی دارای آب – در اثر گرمای شدید خورشید، ذرات غبار را به بیرون پرتاب کرد. اما مقدار غباری که  طی مواجهه با خورشید در سال 2009 پرتاب کرد، تنها 01/0% به جرم جریان جوزایی افزود.

 مشخصه هاي بارش شهابي جوزايي امسال

احتمالاً بهترین زمان برای مشاهده این رویداد زیبا 23 آذر ماه، بین نیمه شب تا طلوع خورشید است. زمانی که ماه خود را از دیده ها پنهان می کند و دوپیکر بر فراز چشمان رصدگران پیداست و سخاوتمندانه شهاب های پرفروغش را در آسمان پرستاره می پراکند.

طلوع ماه در روز 23 آذرماه 11:51 و غروب آن 00:45 24 آذر است لذا بهترين زمان بارش شهابي جوزايي از 00:45 تا طلوع آفتاب مي باشد كه پيش بيني مي شود در رصدگاه هاي تاريك شاهد بارشي با شكوه با حدود 120 شهاب در ساعت باشيم.

  این رویداد زیبای آسمانی را از دست ندهید...

کهکشان راه شیری فرزند خوانده دارد

محققان موسسه مکس پلانک اعلام کردند موفق به یافتن سیاره ای شده اند که میلیاردها سال پیش توسط کهکشان راه شیری به فرزندخواندگی پذیرفته شده است.کهکشان راه شیری میلیاردها سال پیش زمانی که با کهکشانی دیگر در جنگ و درگیری بوده است، سیاره ای مشابه سیاره مشتری را به فرزند خواندگی پذیرفته است.

بین 6 تا 9 میلیارد سال پیش کهکشان راه شیری و یک کهکشان دیگر خود را در زمان و مکان تقریبا مشابهی دیدند و با یکدیگر درگیر شدند. پیروز این میدان کهکشان زمین بود که به عنوان غنیمت مقداری ستاره و مواد به جا مانده از کهکشان نابود شده را برداشت. دانشمندان اکنون دریافته اند سیاره ای مشابه سیاره مشتری به نام HIP 13044b نیز در میان این غنائم به کهکشان راه شیری راه یافته و اکنون این سیاره فرزند خوانده ره شیری به شمار می رود.

اخترشناسان بر این باورند که این سیاره از برخورد دو کهکشان بزرگ جان سالم به در برده و نه تنها توانسته با موفقیت از کهکشان خود به کهکشان راه شیری مهاجرت کند بلکه از پدیده متورم شدن ستاره مادر خود، دوره گذار ستاره ای برای تبدیل شدن از یک ستاره میان سال هیدروژنی به یک ستاره عظیم و سرخ رنگ و سالخورده و هلیومی نیز نجات یافته است. دوره ای که خورشید زمین نیز طی پنج میلیارد سال آینده آن را پشت سر خواهد گذاشت.

موجودیت HIP 13044b نیز کمی مرموز است زیرا این اولین سیاره از منشائی متفاوت است که در میان منابع بی ستاره هیدروژنی و هلیومی دیده شده است. به گفته دانشمندان برای درک چگونگی شکل گیری سیاره ها در کنار ستاره های بدون فلز باید به اطلاعات و آمار دقیق تری دست پیدا کرد.

سیاره HIP 13044b که دست کم 1.25 بار بزرگتر از زمین است در فاصله دو هزار سال نوری از زمین و در جنوب صورت فلکی کوزه قرار گرفته است.

بر اساس گزارش دیسکاوری، دانشمندان با در نظر گرفتن میزان چرخش ستاره مادر که سریعتر از حد عادی در چرخش است بر این باورند این ستاره عظیم و سرخ رنگ تا کنون تعدادی از خواهران سیاره HIP 13044b را بلعیده باشد.

 

دو تصویر متفاوت ناسا از یک سحابی

ناسا به تازگی دو تصویر را از یک سحابی منتشر کرده است که اولی با یک تلسکوپ نوری زمینی و دومی با تلسکوپ فضایی مادون قرمز وایز گرفته شده است. این سحابی که با شناسه Ngc 1514 و نام "سحابی توپ بلوری" شناخته می شود در فاصله 800 سال نوری از زمین در صورت فلکی ثور واقع شده است.

این سحابی زمانی شکل گرفته است که دو ستاره مرده یک منظومه ستاره ای دوتایی لایه های خارجی تر مواد خود را همانند نوعی سوخت به بیرون پرتاب کردند و به آهستگی تمام ذخیره ماده آنها تمام شد.

این اشکال حلقه مانند زمانی که ستاره ها توده ماده خود را به بیرون پرتاب کردند تشکیل شده اند.

 

 

به تازگی ناسا دو تصویر را منتشر کرده است که تصویر سمت چپ در طول موج نور مرئی و توسط یک تلسکوپ نوری بر روی زمین گرفته شده درحالی که تصویر سمت راست حاصل فعالیت یک دستگاه مادون قرمز است که بر روی تلسکوپ ماهواره ای وایز قرار دارد.

براساس گزارش Astronomy Now Online ، دانشمندان ناسا در این خصوص توضیح دادند: "این جرم آسمانی از بیش از 200 سال قبل مورد مطالعه قرار گرفته است اما تصویری که وایز تهیه کرده بسیار شگفت انگیز است و جزئیات بسیار دقیقی را نشان می دهد. به طوریکه در این تصویر می توان به وضوح دو حلقه را که بین آنها ماده خارج شده از ستاره ها به رنگ فلورسانت نمایان شده است مشاهده کرد."

خلق خورشید روی زمین

دانشمندان در مرکز تاسیسات احتراقی ملی در لیورمور کالیفرنیا قصد دارند با ایجاد ستاره ای مینیاتوری بر روی زمین، اولین رآکتور گداختی پایدار در جهان را بسازند.

این مرکز با بودجه ای 1.8 میلیارد دلاری قدرتمندترین لیزر جهان را بر روی نقطه ای به کوچکی سر سوزن متمرکز خواهد کرد تا بتواند در کوتاهترین زمان ممکن شرایطی مانند هسته سیاره ها یا حتی ستاره ها را بر روی زمین به وجود آورد.

طی انجام چند آزمایش کلیدی که طی هفته های گذشته انجام گرفته این پروژه پر هزینه به هدف خود که ایجاد اولین واکنش گداخت هسته ای تا سال 2012 است نزدیکتر شده است.

بر اساس گزارش این مرکز در تاریخ دوم نوامبر حدود 192 پرتو لیزری به مرکز این رآکتور و به هدفی حاوی گازهای تریتیوم و دیوتریوم شلیک شد که انرژی آزاد شده از این آزمایش در حدود 1.3 میلیون مگا ژول تخمین زده شده است. بالاترین درجه حرارت پرتوی در این آزمایش در حدود 6 میلیون درجه فارنهایت بوده است این در حالی است که حرارت پرتوی هسته خورشید 27 میلیون درجه فارنهایت تخمین زده شده است.

ادامه نوشته

نامگذاری دو حفره مریخ بر اساس ماموریت آپولو 12

چهل و یکمین سالگرد ماموریت آپولو 12 بهانه ای شد تا دو حفره سیاره مریخ به احترام تجهیزاتی که منجر به دومین فرود انسانها بر روی کره مریخ شدند به نامهای نقلیه فرود و اتاقک فرمان آپولو 12 نامگذاری شوند.

دو حفره ای که به تازگی توسط مریخ نورد آپارچونیتی ناسا یافته شده است به احترام فضاپیما و اتاقک فرمان در فضاپیمای آپولو 12 و در چهل و یکمین سالگرد ماموریت این فضاپیما به نامهای حفره "اینترپید" و "یانکی کلیپر" نامگذاری شدند. این دو از ابزارهایی بودند که فضانوردان توانستند با کمک آنها برای بار دوم بر روی ماه فرود بیایند.

آپارچونیتی در تاریخ 4 نوامبر سال جاری از کنار حفره "یانکی کلیپر" عبور کرد و پنج روز بعد از آن در کنار حفره "اینترپید" متوقف شد. مرسوم است زمانی که کاوشگران سیاره نورد از کنار حفره ای عبور می کنند نام یکی از فضاپیماهای تاریخی را بر روی آن بگذارند.

 "جیمز رایس" یکی از اعضای تیم علمی مریخ نورد ناسا در مرکز پروازهای فضایی گودارد با رجوع به این رسم قدیمی و استفاده از دومین ماموریت فرود بر کره ماه فضاپیمای آپولو، این نامها را انتخاب کرده است. به گفته وی ماموریتهای آپولو در زمان جوانیش به اندازه ای الهام بخش بوده اند که فراموش شدنی نیستند.

 

تصویری سه بعدی ازحفره "یانکی کلیپر" در مریخ

 این دو حفره 20 و 10 متری در برابر حفره 20 کیلومتری اندیور سیاره مریخ ذره ای بیش به نظر نمی آیند. از زمان فرود آپارچونیتی بر روی مریخ در ژانویه سال 2004، این مریخ نورد 25 کیلومتر مسافت را طی کرده است که این رکورد از بُعد اندازه گیری و مسافت سنجی دستاوردی بزرگ به شمار می رود.

بر اساس گزارش ان بی سی، دوقلوی این مریخ نورد، یعنی اسپیریت نیز شواهد ارزشمندی را از گذشته گرمتر و مرطوبتر سیاره مریخ در اختیار انسانها قرار داده است. با این حال این مریخ نورد در حال حاضر در گوشه ای دیگر از مریخ در خاک به دام افتاده و قدرت حرکت ندارد و ناسا نیز در تلاش است به هر شکلی این مریخ نورد را از بند خاک سرخ مریخ برهاند.

مبدا سیارات فراخورشیدی

امروزه جستجو برای حیات در سیارات فراخورشیدی و یافتن زندگی در خارج از کره زمین به یکی از داغ ترین و مهمترین مباحث اخترشناسی تبدیل شده است. ما حقیقتاً در محدوده زمانیه بسیار مهمی برای تحقیق پیرامون سیارات فراخورشیدی قرار گرفته ایم. تنها 18 سال قبل بود که اولین سیاره در خارج از منظومه شمسی ما کشف شد و 15 سال قبل وجود یکی از آنها در اطراف ستاره میزبان به اثبات رسید. علاوه بر این هر روزه نشانه های جدیدی از وجود اتمسفر و شرایط حیات در بسیاری از این سیارات بدست می آید که این نشانه ها با سرعت چشمگیری در حال افزایش می باشند. حجم این داده ها به اندازه ای زیاد است که اخترشناسان را قادر ساخته تا حتی درباره چگونگی تشکیل و پیدایش این سیارات نیز نظریات قابل قبول و استنتاج هایی را ارائه دهند.

ادامه نوشته

كمربند گمشده مشتري پيدا شد

سطح آرام و صاف دریا را تصور کنید که ناگهان زیردریایی عظیمی از اعماق آب سربرآورد و آن را بشکافد. اتفاق مشابهی در سطح مشتری به وقوع پیوسته و ستونی پرتلاطم، مسیر خود را به جو فوقانی باز کرده است.

سطح آرام و صاف دریا را تصور کنید که ناگهان زیردریایی عظیمی از اعماق آب سربرآورد و آن را بشکافد. اتفاق مشابهی نیز در سطح مشتری به وقوع پیوسته و ستونی پرتلاطم در ناحیه استوای جنوبی مشتری، مسیر خود را به جو فوقانی این سیاره باز کرده تا ظهور دوباره کمربند گمشده مشتری را نوید دهد. در این تصویر، قمر گانیمید و سایه آن روی مشتری نیز مشخص است.

 

سیاره مشتری به نوارهای رنگی موازی سطح آن مشهور است. نوارهای تیره‌رنگ که کمربند نامیده می‌شوند، دمای بالاتری دارند و مربوط به جو داخلی مشتری هستند؛ درحالی‌که نوارهای روشن که ناحیه خوانده می‌شوند، ابرهای بسیار مرتفعی هستند که به خاطر فاصله زیاد از مشتری، دمایشان پایین است.

 

طی چهارصدسالی که از نخستین رصد سیاره مشتری با تلسکوپ (توسط گالیله) می‌گذرد، تغییر فاحشی در ترتیب این کمربندها و ناحیه‌ها اتفاق نیفتاده بود؛ اما در اردیبهشت امسال بود که کمربند استوای جنوبی مشتری ناگهان ناپدید شد! برخی کارشناسان حدس زدند ابرهای مرتفع سرد، این کمربند را پوشانده‌اند و پس از مدتی، دوباره از مقابل آن کنار می‌روند.

نخستین نشانه‌های بازگشت کمربند گمشده هفته گذشته آشکار شد، وقتی منجمان توانستند با تلسکوپ‌های بزرگ، لکه‌ای کوچک را در منطقه کمربند استوای جنوبی تشخیص دهند. پس از گذشت 5 روز، این لکه به قدری بزرگ شد که حتی با تلسکوپ‌های کوچک آماتوری نیز می‌توان آن را تشخیص داد. حال باید منتظر ماند و دید کمربند گمشده چه‌وقت به حالت قبلی خود باز خواهد گشت.

جوان‌ترین سیاه‌چاله همسایه کشف شد

اخترشناسان توانسته‌اند با ترکیب تصاویر تلسکوپ فضایی چاندرا و چند رصدخانه دیگر، جوان‌ترین سیاه‌چاله شناخته شده را که فقط 30 سال از عمرش می‌گذرد، در بقایای انفجار ابرنواختر C1979کشف کنند.

تصویری که در ادامه می‌بینید، موقعیت جوان‌ترین سیاه‌چاله‌ای را نشان می‌دهد که در فاصله نسبتا نزدیکی از زمین کشف شده است. این تصویر با ترکیب تصاویر پرتوی ایکس تلسکوپ فضایی چاندرا (رنگ طلایی)، تصاویر مریی رصدخانه وی.ال.تی (رنگ‌های زرد، سفید و آبی) و تصاویر فروسرخ تلسکوپ فضایی اسپیتزر (رنگ قرمز) بدست آمده و سیاه‌چاله تازه‌کشف شده را به‌صورت نقطه‌ای بزرگ و طلایی‌رنگ در بازوی مارپیچی پایین تصویر نشان می‌دهد.

 

 

به گزارش پایگاه خبری تلسکوپ فضایی چاندرا، سی سال پیش، دانشمندان شاهد انفجار ستاره‌ای 20 برابر سنگین‌تر از خورشید در کهکشان همسایه M100 بودند. این کهکشان 50 میلیون سال‌نوری با زمین فاصله دارد و از آن‌جا که کهکشان آندرومدا با 2.5 میلیون سال نوری نزدیک‌ترین همسایه کیهانی ما محسوب می‌شود، M100 به نوعی هم‌محلی کهکشان راه‌شیری است! انفجار این ستاره که به ابرنواختر مشهور است، با نام 1979C مشهور شد، اما در آن زمان مشخص نشد بقایای این انفجار چه چیزی را به‌وجود آورده‌اند.

اطلاعات فراوانی که طی سال‌های 1995 تا 2007 توسط تلسکوپ‌های فضایی چاندرا و سویفت (متعلق به ناسا)، ایکس‌ام‌ام-نیوتن (متعلق به آژانس فضایی اروپا) و روسات (متعلق به سازمان فضایی آلمان) گردآوری شده، از وجود منبع پرقدرت پرتوهای ایکس در حوالی موقعیت ابرنواختر 1979C حکایت داشت. اکنون پژوهشگران با تحلیل این اطلاعات، حدس می‌زنند که به احتمال بسیار زیاد، جریانی از مواد خام بقایای ابرنواختر یا از ستاره‌ای همدم به‌سوی سیاه‌چاله روان شده و در اطراف آن دوران می‌کند و از آن‌جا که تحت تاثیر جاذبه قوی سیاه‌چاله به سرعت‌های زیادی می‌رسد، آن‌قدر داغ شده که پرتوهای ایکس پرقدرت از خود منتشر می‌کند.

 

به گفته دانشمندان، سیاه‌چاله باقیمانده از ابرنواختر 1979C نزدیک‌ترین سیاه‌چاله‌ای است که بشر توانسته تولدش را مشاهده کند. البته پدیده دیگری به‌نام فورانگرهای گاما (GRB) نیز وجود دارد که به عقیده دانشمندان با تولد سیاه‌چاله‌های بسیار سنگین مرتبط است، اما فورانگرهای گاما در فواصل بسیار دور اتفاق می‌افتند که متناظر با دوران جوانی عالم است.

اخترشناسان معتقدند سیاه‌چاله‌های معمولی پس از پایان عمر ستارگان بسیار سنگین‌تر از خورشید و رمبش آنها به‌وجود می‌آیند. نیروی گرانش این ستارگان سنگین به‌قدری قوی است که ساختار اتم‌ها را در هم می‌شکند و آن‌ها را به قدری فشرده می‌کند که جرمی چند برابر خورشید در محدوده‌ای بسیار کوچک متمرکز می‌شود. گرانش چنین موجودی به‌قدری افزایش می‌یابد که سرعت لازم برای فرار از آن از سرعت نور هم فراتر می‌رود. از آن‌جا که سرعت نور در خلأ بیشترین سرعت شناخته شده در قوانین فیزیکی است، این جسم همانند حفره‌ای بی‌انتها رفتار می‌کند که هیچ‌چیز از آن نمی‌تواند خارج شود و چون نوری از آن به بیرون نمی‌تابد، تاریک دیده می‌شود. به همین دلیل است که این موجود عجیب و غریب را حفره تاریک یا سیاه‌چاله می‌نامند. برای درک بهتر از تشکیل سیاهچاله، فیلم زیر را مشاهده کنید.